Για να είμαστε δίκαιοι και ειλικρινείς η δικτατορία του κόκκινου φασίστα Μαδούρο (και πιο πριν του Τσάβεζ) ήταν η πιο μισητή στη λατινική Αμερική και από τις πιο μισητές στον κόσμο-ότι και να λένε στο χώρο της αριστεράς για να ωραιοποιήσουν τα πράγματα-με μια πετρελαιοπαραγωγό χώρα βυθισμένη όσο δεν πάει στην πείνα, την ανεργία και την εγκληματικότητα.
Από την άλλη όμως, εμείς δεν είμαστε ούτε Μητσοτάκηδες, ούτε Μακρόν, ούτε σκληροί ιδεοληπτικοί δεξιοί για να χειροκροτήσουμε αφελώς την εισβολή του Τραμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του και την καθαίρεση του Μαδούρο από την εξουσία.
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή και με όλες της πτυχές τους.Το αν μια δικτατορία πρέπει και νομιμοποιείται να ανατρέπεται με ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις από τα έξω είναι ένα πολύ σύνθετο έως αναπάντητο ζήτημα διεθνώς.
Μιλάμε για τη διεθνή νομιμότητα και τη χάρτα του Ο.Η.Ε. που όντως εδώ παραβιάστηκε από τον φασίστα και ακραίο ιμπεριαλιστή Τραμπ, αλλά θα σου πει και κάποιος ότι δεν ήταν και η πρώτη φορά.
Την έχουν ξαναπαραβιάσει και οι ίδιοι οι Αμερικανοί και φυσικά οι Ρώσοι φασίστες, αλλά και άλλες χώρες και ακόμη και η Ελλάδα ! (με το εμπάργκο και το βέτο στη Βόρεια Μακεδονία)
Εδώ όμως ο αδίστακτος Πουτινόφιλος Τραμπ δεν παραβίασε μόνο τη διεθνή νομιμότητα, αλλά και τη συνταγματική νομιμότητα των Η.Π.Α.,καθώς δεν πήρε το Ο.Κ. από το Κογκρέσο (και γι’αυτό φωνάζουν εκεί οι Δημοκρατικοί) πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στη χώρα.
Και δεν είμαι μόνο αυτό, αλλά και ότι δεν έχουν παρουσιαστεί επαρκή στοιχεία για την εμπλοκή του ίδιο του Μαδούρο (όσο απεχθής και αν είναι αυτός) με το διεθνές εμπόριο ναρκωτικών, μολονότι αυτό είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα που αφορά τη Βενεζουέλα.
Το χειρότερο είναι πως όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε μια λεπτά επέμβαση με στόχο την αποπομπή Μαδούρο και την αντικατάστασή του με μια κοινής συναίνεσης, μεταξύ Αμερικανών και Ρώσων, ηγεσίας στην πετρελαιοπαραγωγό αυτή χώρα!
Αυτό το στοιχείο που πρώτα βγάζει μάτια είναι ότι ο Τραμπ δεν φρόντισε να υπάρξει καμία δημοκρατική διάδοχος κατάσταση,παρά άφησε να ορκιστεί στη θέση του Μαδούρο μια Ντέλσι Ροντρίγκεζ.
Αν την ψάξει κανείς καλά τη συγκεκριμένη, θα δει ότι είναι ένα σκληροπυρηνικό έως σκοτεινό στέλεχος του Μαδούρο και η οποία, συμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα βρισκόταν στη Ρωσία λίγες μόλις μέρες πριν την ανατροπη του Μαδούρο !
Την ίδια στιγμή δημοκρατικά στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως η βραβευμένη με νόμπελ ειρήνης Κορίνα Ματσάδο δεν προτιμούνται από τον Τραμπ καθώς κρίνονται ακατάλληλοι. Γιατί άραγε ;
Εδώ υπάρχει βεβαίως και μια αναπόφευκτη “παράπλευρη απώλεια” που είναι και το χειρότερο όλων. Δηλαδή αυτή η τραμπούκικη επίδειξη δύναμης του ισχυρού απέναντι σε άλλα κυρίαρχα κράτη, αγνοώντας το διεθνές δίκαιο, θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο πάνω στο οποίο μπορεί να ξαναπατήσει, με αυτό το επιχείρημα, και η ίδια η Αμερική, αλλά βέβαια και φασιστικές υπερδυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Νομίζουμε λοιπόν ότι,πέρα από το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, ο Τραμπ κατά βάθος αποσκοπεί σε αυτή την αποθράσυνση και στη νομιμοποιήση με επιχειρήματα κτηνωδών επεμβάσεων ειδικά της Ρωσίας του κολλητού του Πούτιν, στα πλαίσια αυτής της λεγόμενης πολιτικής του χωρισμού του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής (που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε αυτό παρά η προετοιμασία της Ρωσικής παγκόσμιας κυριαρχίας και της υποχώρηση των ΗΠΑ)
Μια ματιά σε δηλώσεις του κτήνους που λέγεται Μεντβέντεφ για τη Βενεζουέλα-και όχι μόνο αυτός-αρκεί για να πάρουμε μια γεύση για το τι παίζεται και τι προετοιμάζεται…https://www.naftemporiki.gr/kosmos/2055660/i-ayli-sas-kai-i-ayli-mas-ta-simata-toy-kremlinoy-gia-oykrania-venezoyela/
Ας παριστάνει λοιπόν όσο θέλει η επίσημη Ρωσία του Πούτιν ότι κόπτεται για το Μαδούρο και για τη διεθνή νομιμότητα για τα μάτια του αφελούς κόσμου, διότι περισσότερο μοιάζουν να τρίβουν τα χέρια τους !
Επειδή λοιπόν πολλοί (κυρίως σκληροί δογματικοί δεξιοί που νομίζουν ανοήτως ότι ο φασίστας Τραμπ είναι κάτι σαν προστάτης του δυτικού πολιτισμού, αλλά και άλλοι ακόμη) παρομοιάζουν την υπόθεση Μαδούρο με αυτή του 1989 στον Παναμά και την ανατροπή του ναρκέμπορα Νοριέγκα, εδώ υπάρχουν τρείς σημαντικές διαφορές:
Πρώτον ότι τότε ο Μπους ο πρεσβύτερος είχε πάρει την άδεια του Κογκρέσου. Δεύτερο ότι είχε φροντίσει για δημοκρατική διάδοχο κατάσταση. Και τρίτο ότι είχε αδιάσειστα στοιχεία για την εμπλοκή του Νοριέγκα με το εμπόριο ναρκωτικών. Τίποτα από τα τρία δεν ισχύει τώρα…
Και όσο για τα της Ελλάδας τι να πούμε ; Δεν μας προκαλεί έκπληξη ένας αδίστακτος οπορτουνιστής πρωθυπουργός που έχουμε και ο οποίος εμφανίζεται πλέον ως Τραμπικότερος του Τραμπ και δηλώνει ότι δεν εξετάζει καν το διεθνές δίκαιο !
Πολύ θα ήθελα να ακούσω αυτόν-και όλο το συρφετό του, τύπου Γεωργιάδη, Βορίδη, Πλεύρη κλπ.-στην επόμενη παρασπονδία της Τουρκίας ή της Βόρειας Μακεδονίας ή άλλης χώρας-να τους καλεί να εφαρμόζουν το διεθνές δίκαιο !
Από την άλλη βέβαια δίνεται και ο χώρος στους εν Ελλάδι αμετανόητους ακρο-αριστερούς να ξεσαλώνουν υπέρ του Μαδούρο και να αμφισβητούν προπαγανδιστικά τον αυταρχικό χαρακτήρα και την καταστροφική φύση του καθεστώτος του.
Θλιβερή δυστυχώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση που είτε μασάει τα λόγια της, είτε συντάσσεται καλυμμένα με τον Τραμπ (ο οποίος θυμίζουμε τη χτύπησε ύπουλα με δασμούς και χωρίς ανταπόδοση) για τον οποίο δεν τολμάει να αρθρώσει το παραμικρό, βασικά λόγω της γεωπολιτικής και στρατιωτικής αδυναμίας της.
Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι εδώ ο Πούτιν πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα τον πρώην σύμμαχό του Μαδούρο μόνο και μόνο γιατί έτσι κρίνει ότι τον οφελεί γεωπολιτικά και στην καλύτερη περίπτωση τον τιμωρεί συνάμα για τα όποια ανοίγματα που έκανε αυτός προς τη δύση για να εδραιώσει το καθεστώς του (θυμίζουμε ότι στο Ουκρανικό η Βενεζουέλα κρατούσε μια στάση φιλορωσικής ουδετερότητας για να μη συγκρούεται ειδικά με την Ευρώπη)
