Ευτελισμός και ακραία ποδοσφαιροποίηση του μπάσκετ !

Δυστυχώς-όπως είναι γνωστό- προ ημερών η Κ.Α.Ε. Ολυμπιακός έκανε το αδιανόητο αποχωρώντας από τον ημιτελικό του κυπέλλου κόντρα στον Παναθηναϊκό και δυσφημίζοντας ακραία τη διοργάνωση και το άθλημα ! Στη συνέχεια φυσικά και ο κύριος Γιαννακόπουλος δεν πήγε πίσω σε ανοησία και δυσφήμιση του αθλήματος με την κιλότα που άφησε στον πάγκο του Ολυμπιακού !

Αν σταθούμε στην αποχώρηση του Ολυμπιακού είναι πραγματικά εξοργιστική και αντιαθλητική ακόμα και αν δεχθούμε ότι αδικήθηκε στο πρώτο εικοσάλεπτο από τη διαιτησία. Ο στοιχειώδης γνώστης του αθλήματος είδε ότι ο Ολυμπιακός ήταν «ερείπιο»  αγωνιστικά και ότι τα όποια διαιτητικά λάθη δεν έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος του πρώτου ημιχρόνου.

Δηλαδή αν οι ερυθρόλευκοι έπρεπε να χάνει με δέκα πόντους-απέναντι μάλιστα σε Παναθηναϊκό σε μέτρια κατάσταση- και έχανε με 15, ήταν λόγος για να φύγουν από το γήπεδο ; Αστεία πράγματα…

Ο Ολυμπιακός λοιπόν ορθώς τιμωρήθηκε παραδειγματικά (μείον έξι) διότι για σκεφτείτε αυτή η πρακτική της αποχώρηση να βρίσκει και αλλού μιμητές ; Όπως κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να κληθεί και ο Γιαννακόπουλος (ο οποίος επίσης έχει συχνά, πυκνά ακραίες συμπεριφορές) σε απολογία από τον αθλητικό δικαστή…

Θα λέγαμε πάντως ότι το δημοφιλές άθλημα του μπάσκετ δέχθηκε ένα ακόμα χτύπημα εν Ελλάδι και ότι σε αυτό το άθλημα οι δύο κυρίαρχες ομάδες, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, έχουν κάνει και πολλά καλά σε επενδύσεις και διακρίσεις αλλά και αρκετά κακά.

Τα κακά είναι αυτός ο ακραίος διπολισμός που έχει βλάψει τα τελευταία χρόνια το επαγγελματικό μπάσκετ (και γενικότερα τον αθλητισμό), σε σημείο που οι άλλες ομάδες να μην μπορούν να επιβιώσουν εύκολα (μόνο τα τελευταία δύο, τρία χρόνια ανεβαίνει και η ΑΕΚ που έχει ανακάμψει), γι’αυτό και βλέπουμε να παίζουν στη μεγαλύτερη κατηγορία ακόμα και ομάδες-χωριά όπως το Λαύριο, η Λήμνος κλπ…

Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτές οι δύο μεγάλες ομάδες ποντάρουν εδώ και χρόνια σε μια ιδιότυπη ποδοσφαιροποίηση του αθλήματος (με την κακή έννοια), αντί να αναβαθμίζουν το άθλημα και να δίνουν έναν διαφορετικό αέρα σε αθλητικό ήθος και φιλάθλους.

Αν λοιπόν δεν υπήρχαν αυτές οι καταστάσεις το επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ, αλλά και γενικά το Ελληνικό μπάσκετ, θα μπορούσε να είναι ένα πρότυπο για όλο τον Ελληνικό αθλητισμό, αλλά και ένα από τα καλύτερα μπασκετικά πρότυπα στην Ευρώπη. Δυστυχώς όμως έχομε πλέον ένα επαγγελματικό μπάσκετ που αντιμετωπίζει δομικά και σοβαρά προβλήματα….

Τέλος παρότι οι αδελφοί Αγγελόπουλοι αυτοπαρουσιάστηκαν ως μετριοπαθείς και υγιείς παράγοντες, απέτυχαν να επιβεβαίωσουν αυτό το ρόλο τους αφού θυμίζω ότι και πριν από αυτήν την προχθεσινή αδιανόητη αποχώρηση από το γήπεδο, είναι οι ίδιοι που αφήνουν ελεύθερους τους Τσουκαλάδες να αλωνίζουν και να χυδαιολογούν μέσα στο ΣΕΦ !

Η τελευταία τους αντίδραση και η αποχώρηση δείχνει δε και χαμένη ψυχραιμία και έλλειψη αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης στην ομάδα τους. Μήπως όλο αυτό ήταν προάγγελος οικονομικών προβλημάτων που πιθανόν να έρχονται, μετά το κλείσιμο της Χαλυβουργικής, και που θα έχουν και επιπτώσεις στην ομάδα ; Λέμε μήπως…

 




Η Δανία παγκόσμια πρωταθλήτρια στο χάντμπολ

Η πανίσχυρη ομάδα της Δανίας (χρυσή Ολυμπιονίκης του 2016) στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στη διοργάνωση που φιλοξενήθηκε από κοινού σε Γερμανία και Δανία και τελείωσε χθες και παίρνοντας ταυτόχρονα και το εισιτήριο για την Ολυμπιάδα του Τόκιο.

Οι δύο  ημιτελικοί και ο τελικός διεξήχθησαν στη Γερμανία. Οι Δανοί επικράτησαν στο πρώτο ημιτελικό ζευγάρι με 38-30 της πρωταθλήτριας Ευρώπης Γαλλίας, ενώ στο άλλο ζευγάρι οι Νορβηγοί έκαναν την έκπληξη επικρατώντας τον γηπεδούχων Γερμανών με 31-25.

Στο μεγάλο τελικό οι Νορβηγοί δεν φάνηκε να έχουν άλλη ενέργεια και έτσι οι Δανοί πέτυχαν μια εύκολη και άξια νίκη με 31-22 για να στεφθούν παγκόσμιοι πρωταθλητές.

ΦΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΔΑΝΙΑ-ΝΟΡΒΗΓΙΑ

 

Η τελική κατάταξη του παγκοσμίου κυπέλλου έχει ως εξής:

  1. ΔΑΝΙΑ
  2. ΝΟΡΒΗΓΙΑ
  3. ΓΑΛΛΙΑ
  4. ΓΕΡΜΑΝΙΑ
  5. ΣΟΥΗΔΙΑ
  6. ΚΡΟΑΤΙΑ
  7. ΙΣΠΑΝΙΑ
  8. ΑΙΓΥΠΤΟΣ
  9. ΒΡΑΖΙΛΙΑ
  10. ΟΥΓΓΑΡΙΑ
  11. ΙΣΛΑΝΔΙΑ
  12. ΤΥΝΗΣΙΑ
  13. ΚΑΤΑΡ
  14. ΡΩΣΙΑ
  15. Π.Γ.Δ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
  16. ΧΙΛΗ
  17. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
  18. ΣΕΡΒΙΑ
  19. ΑΥΣΤΡΙΑ
  20. ΜΠΑΧΡΕΪΝ
  21. ΣΑΟΥΔ.ΑΡΑΒΙΑ
  22. ΚΟΡΕΑ (ενωμένη ομάδα)
  23. ΑΝΓΚΟΛΑ
  24. ΙΑΠΩΝΙΑ

 

 




Το δικαστήριο που σ’ ένα πρωί «αχρήστευσε» εκθέσεις UEFA και υπερ-κοριό της ΕΥΠ !

Ο Άρης Ασβεστάς καταγράφει ορισμένα συμπεράσματα από την απόφαση για το Koriopolis, κάνει συγκρίσεις με μια άλλη, ακριβώς ίδια υπόθεση και αναρωτιέται: Πώς αποδεικνύεται τελικά ότι ένα ματς στήθηκε ;

Δεν χρειάζεται να μπούμε στην διαδικασία να κρίνουμε την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για το Koriopolis. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του από την οπτική που το βλέπει. Όπως είπε το δικαστήριο, οι άνθρωποι ήταν αθώοι, δικαιώθηκαν και μπράβο τους! Και δικαίως το γλεντάνε!

Όμως, μετά από αυτήν την απόφαση, προκύπτουν ορισμένα ζητήματα που πρέπει να θίξουμε. Ένα από αυτά, είναι ότι η πολιτεία και το Υπουργείο Αθλητισμού οφείλουν να νομοθετήσουν εκ νέου για το στήσιμο των αγώνων.

Ειδικότερα, πρέπει να… καταργήσουν το αδίκημα της «δωροδοκίας-δωροληψίας με σκοπό την αλλοίωση αποτελέσματος αγώνα». Είναι ένα αδίκημα που τελικά στην Ελλάδα δεν υφίσταται, όχι φυσικά γιατί δεν διαπράττεται, αλλά γιατί είναι σχεδόν απίθανο να στοιχειοθετηθεί! Ασχέτως από το πόσα στοιχεία υπάρχουν…

Το ίδιο πρέπει να κάνει και η UEFA: Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος πλέον να στέλνει εκθέσεις για ματς τα οποία θεωρεί ύποπτα. Οι εκθέσεις αυτές δεν πάνε στα σκουπίδια μόνο από τα αθλητικά όργανα ή την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού (που, όπως λένε, δεν έχουν μηχανισμούς ελέγχου), αλλά πάνε πανηγυρικά στα σκουπίδια και από τα ποινικά δικαστήρια.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, για να προκύψει ότι ένας αγώνας έχει στηθεί, πρέπει επί της ουσίας να σε πιάσει η αστυνομία στα πράσα, την ώρα που δίνεις ή παίρνεις τα λεφτά! Ή έστω, να βρεθούν τα λεφτά, όμως και πάλι πρέπει να στοιχειοθετείται ότι τα συγκεκριμένα λεφτά προήλθαν από το στήσιμο του αγώνα! Με κανέναν άλλο τρόπο!

Αν απλώς τα λες στο τηλέφωνο, δεν στοιχειοθετείται αδίκημα, ακόμα και αν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα έρχεται! Ό,τι και να πιάσει ο περίφημος υπερ-κοριός της ΕΥΠ, ακόμα και αν είναι φως-φανάρι, ακόμα και αν είναι απολύτως ξεκάθαρα αυτά που λέγονται, δεν μετράνε από μόνα τους!

Πόσω μάλλον αν η UEFA σου λέει με τις εκθέσεις της ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις να έχει στηθεί ένα ματς. Ας λένε ό,τι θέλουν… Ούτε οι εκθέσεις μετράνε!

Ίδιες υποθέσεις, διαφορετική αντιμετώπιση!

Η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία και προκαλεί ακόμα περισσότερες απορίες, αν λάβουμε υπόψη μας το εξής:

Καιρό πριν το «μεγάλο» Koriopolis που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή το πρωί, υπήρξε και το «μικρό» Koriopolis που είχε διαχωριστεί από τη δικογραφία και τελεσιδίκησε και αυτό πριν κάποια χρόνια.

Τότε, δύο άλλα ποινικά δικαστήρια, σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, είχαν κρίνει διαφορετικά και καταδίκασαν για το αδίκημα της δωροδοκίας τον μακαρίτη Μάκη Ψωμιάδη (ως ιδιοκτήτη της Καβάλας), τον Θωμά Μητρόπουλο (ως ιδιοκτήτη του Ηλυσιακού) και τον Κωνσταντίνο Ριαβόγλου (ως ιδιοκτήτη του Αγροτικού Αστέρα).

Πώς καταδικάστηκαν όλοι αυτοί (και που δικαίως σήμερα θα αισθάνονται αδικημένοι);

Με δύο στοιχεία: Τις εκθέσεις της UEFA που λήφθηκαν υπόψη και από τα δύο δικαστήρια και κρίθηκαν ως απολύτως αξιόπιστες και φυσικά τις συνομιλίες που κατέγραψε η ΕΥΠ!

Μάλιστα, οι Μητρόπουλος και Ριαβόγλου καταδικάστηκαν τελεσίδικα ΜΟΝΟ με τις εκθέσεις της UEFA (αφού δεν υπήρχαν συνομιλίες τους), ενώ ο μακαρίτης ο Big Mac είχε και συνομιλίες.

Υπό μία έννοια, υπήρχε και ένα είδος δεδικασμένου! Στο «μεγάλο» Koriopolis, όλα αυτά αγνοήθηκαν.

Και βέβαια αγνοήθηκαν μόνο σε δεύτερο βαθμό, αφού να θυμίσουμε ότι στον πρώτο βαθμό, όσοι την Παρασκευή αθωώθηκαν, είχαν αρχικώς καταδικαστεί. Άρα, στην ουσία, είναι ΤΡΙΑ τα δικαστήρια που έκριναν με παρόμοιο τρόπο και ένα που εν τέλει κινήθηκε διαφορετικά…

Θα πει κάποιος: Ορθώς αγνοήθηκαν! ΑΥΤΗ η απόφαση ήταν η σωστή και οι άλλες, του «μικρού» Koriopolis και του πρωτοβάθμιου στο «μεγάλο» Koriopolis, ήταν λανθασμένες!

Σύμφωνοι. Καμία αντίρρηση. Ίσως αυτή να ήταν η σωστή…

Όμως η ουσία των όσων καταγράφονται σε αυτό το κείμενο, παραμένει ίδια: Αν δεν λαμβάνεις υπόψη σου τις εκθέσεις της UEFA και τις συνομιλίες που καταγράφει ο υπερ-κοριός, πώς διάολο θα αποδειχθεί ποτέ ότι ένα ματς έχει στηθεί;

Τι άλλο χρειάζεται ένα δικαστήριο; Να πάνε οι ποδοσφαιριστές και να ομολογήσουν ότι καθήσανε να χάσουν;

ΠΗΓΗ: http://www.sport-fm.gr

 




Τα συνήθη εν Ελλάδι νοσηρά μυαλά !

Πιθανώς να έχετε πληροφορηθεί ότι αύριο πρόκειται να γίνει στην Κοζάνη ένας επίσημος αγώνας χάντμπολ (προκριματικά Euro) ανάμεσα στην Ελλάδα και Π.Γ.Δ.Μακεδονίας (έτσι αναφέρει επισήμως τη χώρα η διεθνής ομοσπονδία χάντμπολ) και ότι τελικά ο κίνδυνος για παρατράγουδα είναι τόσο σοβαρός που τελικά αποφασίστηκε να γίνει κεκλεισμένων των θυρών !

Για την ακρίβεια αποφασίστηκε εκτάκτως-και μετά από συσκέψεις-να εισέλθουν στο γήπεδο μόνο κάτοχοι προσκλήσεων και να ακυρωθεί η πώληση εισιτηρίων ! Αναμενόμενο θα μου πείτε ότι θα φτάναμε εκεί και ότι μπορεί να φτάσουμε και στα χειρότερα που μπορεί να έχουν ακόμα και διπλωματικό αντίκτυπο την ώρα που οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονται σε τόσο κρίσιμο σημείο.

Το ερώτημα είναι βεβαίως γιατί αυτά τα νοσηρά μυαλά της Ελληνικής ομοσπονδίας χάντμπολ όρισαν αυτόν τον πολύ επίφοβο αγώνα σε πόλη της Μακεδονίας (Κοζάνη) με ότι συνεπάγεται αυτό ; Τι πιο απλό απ’το να οριστεί το ματς σε πόλη της νότιας Ελλάδας που είναι λιγότερο συναισθηματικά φορτισμένη με το συγκεκριμένο θέμα (αν και παντού υπάρχουν ακραίοι) ;

Και όμως ούτε και αυτό το απλό μπορούσαν να το σκεφτούν οι άνθρωποι της ΟΧΕ οι οποίοι είναι βέβαιο ότι όρισαν εσκεμμένα αυτό το ματς στην Κοζάνη για να στείλουν ιδιότυπα…εθνικά μηνύματα, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες. Άλλωστε θυμίζουμε η Ελληνική ομοσπονδία χάντμπολ έχει πρωταγωνιστεί ξανά, πριν κανά δυο χρόνια, σε μεγαλοϊδεατισμούς και παρατράγουδα στη γειτονική χώρα (με αποχώρηση από το γήπεδο) σε κάποιον αγώνα νεανίδων…

Η απάντηση είναι λοιπόν ότι αυτοί τύποι λοιπόν είναι απλά τα συνήθη Ελληνικά νοσηρά μυαλά, με λογική συλλαλητηρίων και όχλου και «γιούργια και τους φάγαμε» ! Εξου και ο πρόεδρος της ΟΧΕ έδειξε ότι είναι στον κόσμου του δηλώνοντας: «Ό,τι και να σας πω εγώ για την απόφαση δεν έχει σημασία. Είναι προτιμότερο να προστατεύσουμε την Εθνική μας. Δεν ξέρω τους λόγους που η αστυνομία πήρε αυτή την απόφαση. Και να ήξερα δε σας έλεγα. Και δε θέλω και να το μάθω» !

Τώρα τι θα δουν λοιπόν τα ματάκια μας στον αυριανό αγώνα της Κοζάνης, εντός και εκτός γηπέδου, ένας θεός ξέρει (ακόμα και με ελάχιστους θεατές) ! Επεισόδια και χρυσαυγήτες ; Αποχωρήσεις από το γήπεδο ; Θα δείξει…Όρεξη να έχουμε να παρακολουθούμε και να σχολιάζουμε στην πιο ελαφριά χώρα του κόσμου όπου ζούμε !

 




Η αναγέννηση του Ελληνικού ατομικού αθλητισμού !

Ο φετινός Αύγουστος έφερε αναμφίβολα ειδήσεις που ανοίγουν ένα παράθυρο αισιοδοξίας για το μέλλον του Ελληνικού αθλητισμού. Αθλητές ατομικών αθλημάτων-κυρίως της νέας γενιάς- αγωνίστηκαν και διακρίθηκαν σε κορυφαίες διοργανώσεις, στέλνοντας θετικά μηνύματα σε μια χώρα που κατά τ’άλλα  δοκιμάζεται από χίλιες δύο αρρωστημένες καταστάσεις και δεινά και παρακμάζει από κάθε άποψη !

Και αν τα ομαδικά αθλήματα δεν φέρνουν πλέον μεγάλες επιτυχίες (τουλάχιστον σε επίπεδο εθνικών ομάδων) τα τελευταία χρόνια, αυτοί οι αθλητές ατομικών αθλημάτων-που συνήθως δεν έχουν ούτε μεγάλη προβολή, ούτε μεγάλες αμοιβές και συχνά ούτε καλές εγκαταστάσεις και συνθήκες προπόνησης, αλλά έχουν πείσμα και πάθος για διάκριση- φέρνουν.

Πάνω απ’όλα βεβαίως αυτοί οι αθλητές έχουν ταλέντο, γι’αυτό και θα πρέπει να σταματήσουμε κάποτε να λέμε αυτό το ανόητο κλισέ περί Ελληνικής ψυχής, διότι είναι σαν να λέμε πως δεν έχουμε ιδιαίτερο ταλέντο, αλλά μεγάλη ψυχή !

Δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα ότι σε γήπεδα με χαλασμένα ταρτάν, σε γυμναστήρια χωρίς κλιματισμό, σε παμπάλαια ιστιοπλοϊκά σκάφη και σε τριτοκοσμικά κολυμβητήρια και σκοπευτήρια προπονείται συνήθως αυτή η νέα γενιά του ελληνικού αθλητισμού, αλλά πως μέσα από εκεί κάτι καλό φαίνεται πως ανθίζει !

Πέρα από τις μεγάλες Αυγουστιάτικες επιτυχίες στο Ευρωπαϊκό του στίβου με Τεντόγλου, Στεφανίδη, Παπαχρήστου, Κυριακοπούλου και Τσιάμη υπήρχαν και άλλες πολλές…

Στη Γλασκώβη πραγματοποιήθηκε πρόσφατα και το Ευρωπαϊκό της κολύμβησης. Ο 21χρονος Απόστολος Χρήστου και ο 25χρονος Κριστιάν Γκολομέεβ ανέβηκαν στο βάθρο, στα 100 μ. ύπτιο και στα 50 μ. ελεύθερο. Ελπιδοφόρες ήταν οι εμφανίσεις και άλλων νέων κολυμβητών μας, καθώς και των αθλητών των καταδύσεων, ενώ νωρίτερα και η όμορφη Πλατανιώτη στη συγχρονισμένη κολύμβηση έφερε τέταρτη θέση στην Ευρώπη !

Στην ίδια  πόλη της Σκωτίας, ο Λευτέρης Πετρούνιας πρόσθεσε στη συλλογή του το τέταρτο χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο (εκτός βέβαια του Ολυμπιακού και των παγκοσμίων που έχει ήδη) . Ο πρωταθλητής των κρίκων δεν ανήκει στη νέα γενιά (είναι 27 ετών) αλλά βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και μπορεί να μείνει σε υψηλό επίπεδο, τουλάχιστον μέχρι τους Ολυμπιακούς του 2020 στο Τόκιο..

Στις τελευταίες χαρές του Ελληνικού αθλητισμού θα πρέπει να προσθέσουμε φυσικά και τον Στέφανο Τσιτσιπά. Ο 19χρονονος έγινε ο νεότερος αθλητής στην ιστορία του ATP που επικράτησε επί τεσσάρων του top ten της παγκόσμια κατάταξης σε ένα τουρνουά καθώς απέκλεισε τους Τιμ (Νο 8),  τον τεράστιο Νόβακ Τζόκοβιτς (Νο 10), τον Ζβέρεφ (Νο 3) και τον Αντερσον (Νο 6), πριν υποκύψει φυσιολογικά στον τελικό από τον θρύλο του αθλήματος Ράφα Ναδάλ.

Σε εξαιρετική κατάσταση βρίσκεται όμως και η ελπιδοφόρα τενίστρια Μαρία Σάκκαρη που κέρδισε πρόσφατα τη μεγάλη Αμερικανίδα Βίνους Γουίλιαμς, όπως και λίγο παλιότερα την εξαιρετική Δανέζα Βοσνιάκι !

Και μην ξεχνάμε βεβαίως και τις μεγάλες επιτυχίες της κωπηλασίας, στην οποία έχουμε δημιουργήσει τη δική μας παράδοση ως χώρα, της ιστιοπλοϊας, αλλά και την σκοπεύτρια μας  Άννα Κορακάκη που έχει πάρει χρυσό σε Ολυμπιάδα και Ευρωπαϊκό και τώρα ετοιμάζεται για το παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Πως και γιατί έρχονται αυτές οι επιτυχίες όταν για ένα μεγάλο διάστημα μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας, και τα σκάνδαλα ντόπινγκ που ακολούθησαν, ο Ελληνικός αθλητισμός θεωρήθηκε περίπου νεκρός και τα μετάλλια στις Ολυμπιάδες του Πεκίνου και του Λονδίνου έρχονταν με το σταγονόμετρο ;

Εκτιμούμε πως η οικονομική κρίση μέσα σε όλα τα κακά που προκάλεσε έκανε και κάποια καλά στον αθλητισμό μας ! Πρώτον ότι περισσότερα παιδιά στράφηκαν στον αθλητισμό ως διέξοδο για να ξεφύγουν από την οικονομική και παντώς είδους μιζέρια, παρακμή και έλλειψη αξιών που μαστίζει τη χώρα μας. Κάποια από αυτά τα παιδιά είναι σήμερα τα νέα μεγάλα ταλέντα στα οποία αναφερόμαστε παραπάνω…

Έπειτα αθλητικές ομοσπονδίες, σύλλογοι, αθλητές και προπονητές φαίνεται πως κατάλαβαν επιτέλους ότι το ανάπηρο Ελληνικό κράτος δεν μπορεί πια να τους βοηθήσει αρκετά και πως ένας κρατικοδίαιτος αθλητισμός δεν ωφελεί πλέον κανέναν, ούτε και τους ίδιους. Έτσι οι περισσότεροι αθλητές  στρέφονται πλέον σε χορηγούς και οι περισσότερες ομοσπονδίες επικεντρώνονται σε προγράμματα ανάπτυξης στις νεαρές ηλικίες, παρά σε ευκαιριακές επιτυχίες (που κάποτε έρχονταν και με βρώμικους τρόπους…)

«Πρόκειται για παιδιά που έχουν γεννηθεί από το 1996 έως το 2001. Μέσα από οργανωμένη δουλειά βγαίνει η νέα γενιά των πρωταθλητών μας. Οι πρωταθλητές δημιουργούνται με πολύ κόπο και ιδρώτα. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η δουλειά μας ξεκινάει από το σωματείο, μέχρι να φτάσει το παιδί σε υψηλότερο επίπεδο και στα κέντρα υψηλού αθλητισμού. Εχουμε πολλούς νέους αθλητές που θα φέρουν επιτυχίες τα επόμενα χρόνια. Εκτός από τα παιδιά που είναι εδώ, υπάρχουν πίσω οι Καραλής, Κυριαζής, Μουζενίδης κ.ά.», δηλώνει χαρακτηριστικά ο ομοσπονδιακός  προπονητής του στίβου Γιάννης Κουτσιώρας.

Κάπως έτσι ισοσκελίζονται λοιπόν, ως ένα βαθμό,τα προβλήματα που δημιουργεί η αδυναμία του κράτους σε θέματα, εγκαταστάσεων και επιχορηγήσεων και συχνά με την αντιπαραγωγική του ανάμειξη του  στις ομοσπονδίες.

Τέλος κάποιοι που θέλουν να δουλέψουν ακόμα καλύτερα και πιο σοβαρά φεύγουν στο εξωτερικό και τα αποτελέσματα φαίνονται. Στεφανίδη, Τσιτσιπάς, Σάκκαρη και εν μέρει Κορακάκη και ίσως να ακολουθήσουν και άλλοι που θα αναζητήσουν καλύτερη τύχη και αποτελέσματα σε ξένες χώρες.

 




Πρωταθλητής Ευρώπης ο νεαρός Τεντόγλου !

Σπουδαία επιτυχία από τον βενιαμίν της ελληνικής αποστολής Μίλτος Τεντόγλου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου, αφού 20χρονος  κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος, με επίδοση 8,25 !

Το πέμπτο άλμα του Τεντόγλου στον τελικό, στα 8,25μ., ήταν αυτό που τελικά του χάρισε το πρώτο σκαλί του βάθρου, αφήνοντας πίσω του τον Γερμανό Φάμπιαν Χάινλε και τον Ουκρανό Σέρχι Νικιφόροφ, οι οποίοι πήδηξαν 8,13μ.

Το αποψινό μετάλλιο του Τεντόγλου είναι το εικοστό τέταρτο για την Ελλάδα σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και το ένατοχρυσό. Όσον αφορά το μήκος, δε, είναι το τρίτο που έρχεται για τα ελληνικά χρώματα μετά το χάλκινο του Κουκοδήμου στο Ελσίνκι το 1994 και το ασημένιο του Τσάτουμα το 2014 στη Ζυρίχη.

Πολλά συγχαριρήτηρια και επό εμάς στον νεαρό Τεντόγλου και του ευχόμαστε και άλλα μετάλλια στο μέλλον…

 




Μουντιάλ: Ο “καρκίνος” των Πορτογάλων προπονητών και οι αφελείς Ισπανοί !

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ-ΑΙΓΥΠΤΟΣ    1-0

89’ Χιμένεθ

 

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ

Ένα ματς που, παρότι δεν είχε πολλά γκολ, κράτησε τελικά αμείωτο το ενδιαφέρον του τηλεθεατή.

Ο Κούπερ παρουσίασε-έστω και χωρίς τον Σαλάχ- μια κοντρολαρισμένη και καλή αμυντικά ομάδα που είχε διαβάσει καλά το παιχνίδι των Ουρουγουανών και στο πρώτο ημίχρονο απειλήθηκε ελάχιστα από τη μπλοκαριασμένη Ουρουγουάη.

Από την άλλη οι Ουρουγουανοί είχαν σε πολύ κακή μέρα τον Σουάρεζ, ενώ και ο Καβάν ιεξουδετερώθηκε επιθετικά και αναγκαζόταν να γυρνάει πίσω για να μαζεύει μπάλες και να οργανώνει το παιχνίδι.

Εν τέλει οι Ουρουγουανοί κέρδισαν το παιχνίδι, ασκώντας μεγάλη πίεση στο τέλος του, γιατί είχαν περισσότερες εναλλακτικές λύσεις και πολλούς τρόπους για να απειλήσουν, ακόμα και με τα μπακ. Αντίθετα οι Αιγύπτιοι συνήθως-παρά την καλή τεχνική τους κατάρτιση- έφταναν στην περιοχή χωρίς να απειλούν και δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με τους δυναμικούς Ουρουγουανούς αμυντικούς…

Λογικά οι Ουρουγουανοί με αυτή τη νίκη θα τσεκάρουν τώρα εύκολα την πρόκριση και ως ομάδα με αμυντική προσήλωση, εκτιμούμε ότι μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλό στη διοργάνωση. Οι Αιγύπτιοι για την πρόκριση θα χρειαστούν νίκη επί των Ρώσων που, αν τελικά παίξει ο Σαλάχ, δεν είναι κάτι αδύνατο.

 

ΙΡΑΝ-ΜΑΡΟΚΟ   1-0

90′ (αυτογκόλ). Μπουχαντούζ

 

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ

Το Ιράν μετέτρεψε το ματς σε κλωτσοπατινάδα και δυστυχώς για το άθλημα επιβραβεύτηκε, αφού οι Μαροκινοί τους ακολούθησαν και παγιδεύτηκαν !

 Οι Πέρσες παρουσίασαν ομάδα με ελάχιστα τεχνικά στοιχεία, τριτοκοσμικό κατενάτσιο που κλείνει ασφυκτικά όλους τους χώρους και δεν σε αφήνει να παίξεις στοιχειώδες ποδόσφαιρο ,και-το χειρότερο-που επιστράτευε σκληρό και βρώμικο παιχνίδι για να επιβιώσει στο ματς και με την ανοχή ενός απαράδεκτου διαιτητή που τους έσπρωχνε και τους προστάτευε του…

Οι Μαροκινοί σαφώς καλύτεροι τεχνικά, αλλά έπαιξαν αυτό που μπορούσαν μόνο στο πρώτο μισό του πρώτου ημιχρόνου και έπειτα όχι μόνο εγλωβίστηκαν, αλλά παρουσίασαν και τα συνηθισμένα κουσούρια  και την αφέλεια των Αφρικανικών ομάδων και τελικά το πλήρωσαν

Ο Σάντος, δυστυχώς για το ποδόσφαιρο, έχει βρει μιμητές και κυρίως βέβαια Πορτογάλους όπως είναι ο Κεϊρόζ, ο προπονητής των Ιρανών, και το περίεργο είναι πως σχεδόν πάντα αυτοί οι “καρκινικοί” προπονητές έχουν και την εύνοια της τύχης, όπως έγινε με το αυτογκόλ που “κάρφωσαν” οι Μαροκινοί στο 90′ και που τους στέλνει ουσιαστικά σε πρόωρο αποκλεισμό…

 

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ   3-3

4′ Ρονάλντο, 24′ Ντιέγο Κόστα, 44′ Ρονάλντο, 55′ Ντιέγο Κόστα, 58′ Φερνάντεζ, 88′ Ρονάλντο

 

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ

Αναμφίβολα το Ιβηρικό ντέρμπι ήταν το πιο θεαματικό και ποιοτικό παιχνίδι που έχουμε δει ως τώρα στο μουντιάλ, αν και  λίγοι περίμεναν ότι το σκορ θα ανοίξει τόσο πολύ.

Το πρώτο που διαπιστώσαμε από το ματς είναι ότι οι Πορτογάλοι παίζουν με έναν μεγάλο σταρ (Ρονάλντο) και άλλους δέκα απλούς ρολίστες και πως δεν είναι όσο καλοί ήταν αμυντικά πριν δύο χρόνια όπου θα έμοιαζε απίθανο να δεχθούν τρία γκολ, ακόμα και από την Ισπανία. Αυτό κυρίως οφείλεται στα γυρασμένα σέντερ μπάκ της που δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα με το γρήγορο ποδόσφαιρο.

Έστω κι’έτσι όμως η τύχη για μια ακόμη φορά δεν εγκατέλειψε τον Σάντος (πέρα από τη μεγάλη κλάση του Ρονάλντο που έδωσε τον βαθμό) και την παρέα του, αφού έβαλαν ένα γκολ από ψεύτικο πέναλτι (θέατρο Ρονάλντο), ένα από τραγικό λάθος του τερματοφύλακα Ντε Χέα (που κάποιοι αδαείς τον θεωρούν ακόμα και τον καλύτερο στον κόσμο !) και ένα στο τέλος από στημένη φάση (ομάδα Σάντος και να μη σκοράρει στο τέλος δεν γίνεται…)

Από την άλλη οι Ισπανοί έπαιξαν αφελέστατα και έπεσαν στην παγίδα του Σάντος ! Ναι, έδειξαν πολύ ωραίο και γρήγορο ποδόσφαιρο, καλύτερο από αυτό που παρουσίαζαν στο παρελθόν, αλλά από την άλλη δεν έδειξαν και τον ορθολογισμό και την αμυντική προσήλωση που είχαν το 2010 όταν σήκωσαν το κύπελλο. 

Αν δηλαδή στα δύσκολα παρουσιάσουν ένα παρόμοιο ποδόσφαιρο, δύσκολα θα επιβιώσουν. Από την άλλη η Πορτογαλία τα γνωστά…άριστη να καταστρέφει ποδόσφαιρο και να χτυπάει στις αντεπιθέσεις, κυρίως με Ρονάλντο, αλλά θα έχει πρόβλημα σε ματς που πρέπει να δημιουργήσει και να παίξει επιθετικά.

 

 

 




Πλακώθηκε με συμπαίκτη του στην προπόνηση ο χρυσαυγήτης Γιαννιώτας !

Οι περισσότεροι θα γνωρίζεται τον…ένδοξο διεθνή ποδοσφαιριστή Γιάννη Γιαννιώτα ο οποίος δεν ξεχώρισε ποτέ για την ποδοσφαιρική του αξία, παρά έγινε γνωστός για μια μπουνιά (και κάτι βγαλμένα δόντια) που έφαγε σε αγώνα Βοσνία- Ελλάδα στη Ζένιτσα και για ορισμένους έγινε κάτι σαν εθνομάρτυρας (μια που ζούμε στην εποχή της άκρατης εθνικοφροσύνης…) !

Ο χρυσαυγήτης Γιαννιώτας έδειξε και πάλι ότι το ξύλο στη Ζένιτσα δεν ήταν τυχαίο καθώς δεν φαίνεται και το πιο ισορροπημένο άτομο… Έτσι λοιπόν ο διεθνής ποδοσφαιριστής έπαιξε προ ημερών ξύλο με τον συμπαίκτη του  Χάβι Οντιβέρος, στην προπόνηση της Ισπανικής Βαγιαδολίδ, όπου ανήκει, την ώρα που η ομάδα του βρίσκεται μπροστά σε ένα ματς-τελικό για την είσοδο στα μπαράζ ανόδου !

Οι δύο ποδοσφαιριστές είχαν μια αψιμαχία και εν συνεχεία πιάστηκαν στα χέρια, με τον Οντιβέρος να χτυπά στο πρόσωπο τον 25χρονο επιθετικό, ο οποίος μάτωσε στα χείλη και δεν συνέχισε την προπόνηση εν αντιθέσει με τον συμπαίκτη του !

Μετά από παρέμβαση των ψυχραιμότερων, τα πνεύματα ηρέμησαν και οι δύο ποδοσφαιριστές είπαν πως τα «βρήκαν» στα αποδυτήρια. Στην τρίτη μπουνιά που θα φάει στην καριέρα του ίσως θα πρέπει να κερδίσει και κάποιο βραβείο…

 




Euroleague: Γιατί το σήκωσε τελικά η Ρεάλ !

Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τελικά την αξιόμαχη Φενερμπαχτσέ με 85-80  (ημίχρονο 40-38 για τους Τούρκους)στον τελικό του Βελιγραδίου και κατέκτησε τη φετινή Ευρωλίγκα !

Ακολουθεί παρακάτω μια εύστοχη ανάλυση του Χρήστου Ρομπόλη στο http://www.sport-fm.gr  που μας εξηγεί πολύ εύστοχα που οφείλεται αυτή η φετινή επιτυχία της “βασίλισσας” του Πάμπλο Λάσο…

Η Ρεάλ είχε ΚΑΙ παίκτες ΚΑΙ ομάδα

Καλή η προπονητική μαεστρία, αλλά τους τίτλους κερδίζουν πρωτίστως οι παίκτες. Και η Ρεάλ είναι πανάξια πρωταθλήτρια λόγω καλύτερου ρόστερ, δίχως να υστερεί σε πλάνο ή σκληράδα !

Ο ρόλος ενός προπονητή σε μια ομάδα είναι καθοριστικός. Έχουμε δει ρόστερ εκατομμυρίων και πολλών αστέρων να καταποντίζονται λόγω ελλείμματος στον πάγκο, όπως αντίστοιχα ομάδες με πολύ περιορισμένο ταλέντο να αποδίδουν πολλαπλάσια του αθροιστικού ταλέντου των παικτών τους λόγω ικανής τεχνικής καθοδήγησης. Όμως συχνά ξεχνάμε πως όσο καλός κι αν είναι ένας προπονητής, όταν το δυναμικό του αντιπάλου είναι από αρκετά ως πολύ καλύτερο, σε ποιότητα και βάθος, το όποιο τεχνικό προβάδισμα ακυρώνεται. Αυτό είναι το στόρι του φετινού Final Four της Ευρωλίγκας… 

Η Ρεάλ είχε εξ αρχής το καλύτερο ρόστερ της διοργάνωσης. Ικανό να την κρατήσει όρθια παρά τους τόσους σοβαρούς τραυματισμούς και να την οδηγήσει στο Final Four. Και ευτύχησε, όπως η Φενέρ πέρσι που είχε αντιμετωπίσει τέτοια κακοδαιμονία, να φτάσει στην τελική ευθεία της σεζόν με όλα τα υπερόπλα της διαθέσιμα. Η «βασίλισσα» κέρδισε την ΤΣΣΚΑ αρχικά και εκθρόνισε την περσινή πρωταθλήτρια στη συνέχεια πολύ απλά γιατί υπερείχε σε λύσεις (αρκεί να συγκρίνει κανείς τους ένατους, δέκατους, ενδέκατους και δωδέκατους παίκτες κάθε ομάδας) δίχως όμως να υστερεί σε προπονητικό πλάνο ή σκληράδα. 

Την ώρα που Ιτούδης και Ομπράντοβιτς γνώριζαν καλά πως δεν ήταν δυνατό να βασιστούν σε περισσότερους από 7-8 παίκτες στα δύσκολα, ο Λάσο είχε το προνόμιο να παίρνει πράγματα από τον πρώτο ως τον δωδέκατο. Η δε Φενέρ ουδεμία σχέση είχε με την περσινή ομάδα, αφού Γιούντο και Μπογκντάνοβιτς δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ στην πραγματικότητα, ενώ στον τελικό οι λιγοστοί εναπομείναντες αστέρες υστέρησαν και οι ηρωισμοί του Μέλι και του Γουοναμέικερ ή το τετράγωνο μυαλό του Σλούκα δεν αρκούσαν. 

Ασφαλώς ένα εξαιρετικό ρόστερ από μόνο του δεν φτάνει. Γι’ αυτό και οφείλουμε ένα pasillo στον αδικημένο και υποτιμημένο Πάμπλο Λάσο. Ομπράντοβιτς δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ προπονητικά, αλλά όποιος τον θεωρεί έναν… διαχειριστή που απλώς κάνει τα χατίρια των αστέρων του και τους αφήνει αχαλίνωτους να εκφράζουν το ταλέντο τους στο παρκέ κάνει μεγάλο λάθος. Η δική του Ρεάλ δεν κατέθεσε στο παρκέ μόνο την ποιότητα των παικτών της, αλλά άριστη κατανομή ρόλων, σωστό πλάνο και έξυπνο κοουτσάρισμα για να αξιοποιήσει τις αρετές τους και να καμουφλάρει τις αδυναμίες τους. 

Παράλληλα, αποδείχτηκε, κόντρα στη γενικότερη αίσθηση, πως δεν ήταν μια… ντελικάτη ομάδα που μειονεκτούσε σε χαρακτήρα και σκληράδα. Η Ρεάλ στο Final Four έδειξε πως είναι ικανή να βγάλει προσωπικότητα και να παίξει ξύλο. Άλλωστε δεν γίνεται διαφορετικά αν θες να πάρεις τίτλους. Πολλοί εκλάμβαναν τον υψηλό μέσο όρο παθητικού της ως αδυναμία να παίξει άμυνα, αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι, αφού μια ομάδα που παίζει σε τόσο υψηλό τέμπο και τόσες πολλές κατοχές δεν θα σκοράρει μόνο περισσότερο, αλλά θα δεχτεί και μεγαλύτερο σκορ. Όμως δε αντίθεση με τις αμυντικά προσανατολισμένες ομάδες, που καταφεύγουν σε αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού λόγω της ένδειάς τους σε ταλέντο, ομάδες σαν τη Ρεάλ παίζουν… επίθεση όχι επειδή είναι υποχρεωμένες για να επιβιώσουν, αλλά επειδή μπορούν ενώ άλλες αδυνατούν. Κι όταν χρειάζεται να επιστρατεύσουν τη σκληράδα τους, όπως στο Final Four, το κάνουν εκπλήσσοντας όσους τις θεώρησαν soft. 

ΥΓ1: Ο Λούκα Ντόντσιτς πρόλαβε στα 19 του να ζήσει όσα άλλοι ονειρεύονται. Ώρα να ανοίξει τα φτερά του για να τον θαυμάσουμε και στο ΝΒΑ. Μακάρι να μην… κακοπέσει σε ομάδα που δεν θα ξέρει να τον αξιοποιήσει. 

ΥΓ2: Για δεύτερη σερί χρονιά ο τίτλος της Ευρωλίγκας καταλήγει στην πέμπτη ομάδα της κανονικής περιόδου. Αυτό για να μη «θεοποιούμε» το πλεονέκτημα έδρας και να καταλάβουμε πως είναι προτιμότερη μια λιγότερο φανταχτερή κανονική περίοδος που ακολουθείται από την απογείωση της φόρμας στα playoffs και το Final Four παρά το αντίστροφο. 




«Χρυσή» στο Παγκόσμιο η Κορακάκη !

Χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο των ΗΠΑ κατέκτησε η σπουδαία σκοπεύτρια μας-και χρυσή Ολυμπιονίκης- Άννα Κορακάκη, που εξακολουθεί να δείχνει το μεγάλο ταλέντο της ότι είναι μία εκ των κορυφαίων αθλητριών που διαθέτει ο ελληνικός αθλητισμός !

Αφού έκανε φοβερό Παγκόσμιο Ρεκόρ 587/600, η Άννα Κορακάκη πήρε και το χρυσό στα 10 μ. αεροβόλου πιστολιού στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ. και μάλιστα εύκολα, με αρκετά μεγάλη διάφορα από τις υπόλοιπες αθλήτριες ! Πολλά συγχαρητήρια και από εμάς στη συμπαθή και όμορφη Άννα και της  ευχόμαστε πολλά ακόμη μετάλλια !

Η ΑΝΝΑ ΚΟΡΑΚΑΚΗ ΠΟΖΑΡΕΙ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΗΣ, ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ