Ποντιακά σουβλάκια με Ποντιακή σάλτσα

ΠΗΓΗ: www.giorgostsoulis.com

ΥΛΙΚΑ

Για τα σουβλάκια

1 κιλό χοιρινή σπάλα, χωρίς κόκκαλο, κομμένη 3×3

3 μέτρια κρεμμύδια, τριμμένα

5 μέτριες ντομάτες, τριμμένες

Ελαιόλαδο

Αλάτι

Πιπέρι

Για τη σάλτσα ατζίκα:

7 πιπεριές Φλωρίνης

½ καυτερή πιπεριά

2 σκ. σκόρδο

1 κ.γ. κόλιανδρο, τριμμένο

¼ του μάτσου κόλιανδρο, φρέσκο

Αλάτι

Για τη σάλτσα τσατσιμπέλι:

8 μέτριες ντομάτες, κομμένες στα 4

½ κ.γ. κόλιανδρο, τριμμένο

2 σκ. σκόρδο, λιωμένες

½ καυτερή πιπεριά, πολύ ψιλοκομμένη

¼ του μάτσου μαϊντανό, ψιλοκομμένο

Αλάτι

 

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ & ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1) Παίρνουμε ένα μεγάλο βαθύ μπολ, ρίχνουμε μέσα το χοιρινό, την τριμμένη ντομάτα, το τριμμένο κρεμμύδι, το σκεπάζουμε με μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για μία μέρα.
2) Εκτέλεση για τη σάλτσα ατζίκα: Βάζουμε στο mutli σε δόσεις το σκόρδο, την καυτερή πιπεριά, το ξερό κόλιανδρο, τις πιπεριές Φλωρίνης και τα πολτοποιούμε μέχρι να γίνουν μία πάστα.
3) Στη συνέχεια αλατίζουμε, ανακατεύουμε και μεταφέρουμε την πάστα σε μία πετσέτα, όπου τη στραγγίζουμε πολύ καλά μέχρι να φύγουν όλα της τα υγρά. Μεταφέρουμε το περιεχόμενο της πετσέτας σε ένα μπολ, ρίχνουμε πάνω από τη σάλτσα λίγο φρέσκο κόλιανδρο και την αφήνουμε στην άκρη.
4) Εκτέλεση για τη σάλτσα τσατσιμπέλι: Παίρνουμε μία μεγάλη βαθιά κατσαρόλα και τη γεμίζουμε με νερό. Τη βάζουμε σε δυνατή φωτιά και αφήνουμε το νερό να βράσει. Στη συνέχεια ρίχνουμε μέσα τις ντομάτες και τις αφήνουμε να βράσουν για 15 λεπτά περίπου. Μόλις βράσουν, τις αδειάζουμε σε ένα σουρωτήρι με ψιλές τρύπες, κάτω από το οποίο έχουμε τοποθετήσει ένα μπολ και με μία κουτάλα πιέζουμε καλά τις ντομάτες ώστε να βγάλουν τα υγρά τους.
5) Αδειάζουμε το ντοματοχυμό σε μία μικρή κατσαρόλα, ρίχνουμε όλα τα υλικά για τη σάλτσα τσατσιμπέλι εκτός από το μαϊντανό και αλατίζουμε. Σιγοβράζουμε σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά για 5-6 λεπτά μέχρι να δέσει λίγο η ντομάτα και μόλις ετοιμαστεί την αδειάζουμε σε ένα μπολ.
6) Αφήνουμε να κρυώσει τελείως και ρίχνουμε το ψιλοκομμένο μαϊντανό.
7) Εκτέλεση για τα σουβλάκια: Βγάζουμε τα κομμάτια χοιρινού από τη μαρινάδα και τα πασπαλίζουμε με ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι. Ανακατεύουμε με τα χέρια και περνάμε τα κομμάτια χοιρινού σε καλαμάκια.
8) Παράλληλα ζεσταίνουμε ένα τηγάνι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και ψήνουμε τα σουβλάκια από όλες τις πλευρές μέχρι να έχουν ψηθεί από μέσα και έχουν καραμελώσει απ’ έξω.
9) Μόλις ψηθούν, σερβίρουμε ζεστά με μαζί με τη σάλτσα ατζίκα και τσατσιμπέλι.

 




Το γκάλοπ των “αιρετικών” για τις ευρωεκλογές !

Μια που έρχονται -και στα πλαίσια την ενότητας των δημοσκοπήσεων που εγκαινιάσαμε πρόσφατα- προχωράμε στη δημοσκόπηση μας που αφορά τις ευρωεκλογές και που ευελπιστούμε στη μεγάλη συμμετοχή σας, ώστε να βγάλουμε συμπεράσματα ενόψει της κρίσιμη εκλογικής αναμέτρησης της 26ης Μαϊου !

Ο καθένας φυσικά έχει δικαίωμα να ψηφίσει μόνο μια φορά, ώστε να βγουν πιο αξιόπιστα συμπεράσματα από αυτή τη δημοσκόπηση (όπως κάνουμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση)

Σημειώνουμε πως στις ευρωεκλογές δήλωσαν συμμετοχή 49 κόμματα (αριθμός ρεκόρ, ίσως και όλων των εποχών !), αλλά τελικώς πήραν άδεια από το πρωτοδικείο 40 από αυτά…

Στη λίστα μας υπάρχουν και τα 40 κόμματα που θα συμμετάσχουν, όπως και η συμμετοχή “άκυρο ή λευκό”, ενώ αφαιρέθηκαν κάποια που δεν πήραν τελικά άδεια…

Μπορείτε να ψηφίστε στο σύνδεσμο παρακάτω…

https://poll.fm/10314081

 

 




Εθιμολαγνεία και βλαχοδήμαρχοι !

Προσωπικά είμαι θιασώτης της λαογραφίας και εθνολογίας, οπότε γενικά τρέφω σεβασμό και προς τα έθιμα μας τα οποία και δεν πρέπει να απεμπολούμε, ως στοιχείο της ταυτότητας μας.

Ωστόσο πιστεύω επίσης πως ένα έθιμο για να συνεχίσει να υφίσταται μέσα στο χρόνο, θα πρέπει να έχει να πει κάτι στην εποχή μας και στους ανθρώπους της και να συμβαδίζει και με κάποιες αρχές και αξίες αυτής της εποχής. Κυρίως φυσικά θα πρέπει να μην τίθεται, σε καμία περίπτωση, σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα ανθρώπων.

Στη χώρα μας λοιπόν υπάρχουν-μεταξύ άλλων- κάποια θεωρούμενα έθιμα που, εκτός ότι είναι πλέον ασήμαντα ή λαϊκίστικα, είναι και ασύμβατα με την εποχή μας και θέτουν σε κίνδυνο και την ανθρώπινη ασφάλεια και ζωή.

Τέτοια είναι πχ. η μπαλωθιές, όπως και κάποια έθιμα που λαμβάνουν χώρα το Πάσχα, όπως τα αυτοσχέδια βαρελότα και ο περίφημος ρουκετοπόλεμος της Χίου. Κάπου εκεί εντάσσεται και ο δικός μας σαϊτοπόλεμος της Καλαμάτας στον οποίον θα αναφερθούμε παρακάτω…

Βεβαίως επικίνδυνα ή και απάνθρωπα έθιμα δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα, αν αναλογιστούμε τις ταυρομαχίες και ταυροδρομίες στην Ισπανία (που είναι και μια τεράστια τουριστική ατραξιόν, οπότε και πηγή εσόδων για αυτή τη χώρα) ή ακόμα και την απάνθρωπη εθιμική φαλαινοθηρία στην Ιαπωνία και στα Νησιά Φερόε.

Ωστόσο στην Ελλάδα το συνηθίζουμε να δίνουμε υπερβολική υπόσταση και σημασία και σε ορισμένα έθιμα, παραδόσεις και συνήθειες που δεν έχουν να πουν κάτι σημαντικό, τουναντίον είναι λαϊκίστικα έως και ασήμαντα. Άλλωστε είμαστε και η χώρα που συνηθίζει να βαφτίζει τκαι ο κάθε μικροσκοπικό «κουτσοχώρι» της ένδοξο, ιστορικό και με άλλους τέτοιους υπερφίαλους χαρακτηρισμούς !

Παραθέτω ένα μόνο παράδειγμα της μυθοποίησης μιας καθόλου επικίνδυνης, αλλά και άκρως λαϊκίστικης, παράδοσης και αυτή είναι ο καραγκιόζης ! Ναι, ο καραγκιόζης…

Θυμάται κανένας, από την παιδική του ηλικία, τι ακριβώς ήταν και τι συμβόλιζε αυτή η λαϊκή φιγούρα ;  Ήταν ένας φτωχός απατεωνίσκος της τουρκοκρατίας που σκαρφιζόταν πονηριές και δολοπλοκίες  για να ξεγελάει άλλους και να βγάζει χρήματα, όπως πχ. το να κάνει επαγγέλματα που δεν γνωρίζει…

Αυτή λοιπόν τη λαϊκίστικη και αντιπαιδαγωγική παράδοση, ενός λαμόγιου της εποχής, τη μυθοποιήσαμε και σήμερα τη θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας μας !

 Πραγματικά κανένας άλλος λαός στη γη, πλην ημών δεν θα μπορούσε να δώσει τέτοια μεγάλη λαογραφική αξία σε αυτό το πράμα (ούτε καν οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν το υιοθέτησαν ως παράδοσή τους…).

Έτσι λοιπόν οι διάφοροι αρτηριοσκληρωτικοί εθιμολάγνοι που εξυψώνουν τέτοιου είδους παραδόσεις, υπεραμύνονται και εξυψώνουν σε αστείο βαθμό σήμερα και άλλες αμφιλεγόμενες παραδόσεις, όπως αυτές που αναφέρω παραπάνω (και τον σαϊτοπόλεμο)

Πάμε λοιπόν τώρα στον δικό μας σαϊτοπόλεμο ο οποίος δυστυχώς κατέληξε και στο τραγικό συμβάν με τον θάνατο του άτυχου εικονολήπτη Κώστα Θεοδωρακάκη.

Εδώ λοιπόν έχουν δοθεί υπερβολικές διαστάσεις και σημασία (και από ντόπιους φορείς και από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ) σε ένα έθιμο που-πέραν της μεγάλης επικινδυνότητάς του- η πλειοψηφία των Καλαματιανών δεν παρακολουθεί και που ακόμα λιγότεροι άνθρωποι ασχολούνται ενεργά (με αυτά τα λεγόμενα μπουλούκια).

Αν μάλιστα παρακολουθούσε κανείς ειδικά τη φετινή εκδήλωση (όση πρόλαβε να γίνει πριν το τραγικό συμβάν), αλλά και προηγούμενες, μπορούσε να διακρίνει ένα έκδηλο trash, με υπόκρουση ζεϊμπέκικων, πατριδολαγνεία και μια εντελώς «χύμα» κατάσταση με διαγωνιζόμενους με τσιγάρα στο στόμα, ανεκπαίδευτους ανηλίκους κλπ…

Δυστυχώς το κακό ήταν θέμα χρόνου να γίνει, ειδικά από τη στιγμή μάλιστα που κάποια ανόητα μυαλά αποφάσισαν η εκδήλωση να διεξάγεται σε έναν μικρό και ανοιχτό χώρο και με ανεπαρκέστατα μέτρα ασφαλείας και χωρίς άδεια της αστυνομίας.

Όλα αυτά γιατί ; Μα φυσικά στο όνομα του εθίμου, της παράδοσης, του πατριωτισμού (το έθιμο φέρεται να κρατάει από την επανάσταση του 1821) και της προβολής της πόλης. Γι’αυτό και μιλάμε για εθιμολαγνεία και πατριδολαγνεία…

Σε αυτούς λοιπόν τους αρτηριοσκληρωτικούς εθιμολάγνους ανήκει και ο δήμαρχος μας Παναγιώτης Νίκας ο οποίος με το πέρασμα 13 χρόνων στη δημαρχία εξελίχθηκε σε έναν αλαζόνα, υπερσυγκεντρωτικό βλαχοδήμαρχο !

Ο κύριος Νίκας λοιπόν ήταν από τους πλέον ένθερμους της συνέχισης και προβολής του εθίμου, παρότι αυτό διεξαγόταν ουσιαστικά παράνομα και εντελώς «χύμα» με τον κίνδυνο να παραμονεύει.

Γι’αυτό και καθόλου δεν πρέπει να μας εκπλήσσει και η δήλωση του, που προκάλεσε πανελλήνια αποδοκιμασία, πως ο σαϊτοπόλεμος είναι ένα έθιμο που δεν πρέπει να σταματήσει καθώς θα υπάρξουν αντιδράσεις και πως είναι παράδοση γραμμένη στο DNA των Καλαματιανών !

Πρώτη φορά ακούω ότι οι Καλαματιανοί έχουμε και ξεχωριστό DNA, αλλά όσο ζει μαθαίνει κανείς ! Αργότερα βέβαια ο δήμαρχος ανασκεύασε, αλλά προφανώς υπό την καθοδήγηση της Νέας Δημοκρατίας που φοβήθηκε το πολιτικό κόστος…

Επιπλέον, για να δέσει το γλυκό, μάθαμε ότι η εκδήλωση του φετινού σαϊτοπόλεμου επιχορηγήθηκε από τον Δήμο με 12.000 Ευρώ και με τη σύμφωνη γνώμη σύσσωμου του δημοτικού συμβουλίου !

Χρήματα που προέρχονται από το υστέρημα του φορολογούμενου και του Καλαματιανού δημότη, μόνο και μόνο για να κάνουν κάποιοι την πλάκα τους-και τελικά να τραυματίζονται και να σκοτώνονται άνθρωποι- και για να κάνουν το κομμάτι τους και να προβάλλονται βλαχοδήμαρχοι και λοιποί παρατρεχάμενοι…

Διότι στην Ελλάδα το πλιάτσικο και η κατασπατάληση των χρημάτων του κράτους και του φορολογούμενου είναι και αυτό μια παράδοση (μια που μιλάμε για παραδόσεις και έθιμα…) που κρατάει πολλά και η χρόνια !

Το άλλο ζήτημα πάντως είναι αν πρέπει να συνεχιστεί το έθιμο του σαϊτοπόλεμου που υποτίθεται ότι προβάλει την πόλη και που οι περισσότεροι στην πόλη μας και στη χώρα λένε να σταματήσει.

Εγώ ωστόσο θα πω πως μπορεί και να συνεχιστεί, αλλά υπό τους εξής όρους: Θα διεξάγεται σε κατάλληλο χώρο για να το φιλοξενήσει, με επαρκή μέτρα ασφαλείας και αφού δοθεί άδεια από την αστυνομία η οποία και θα είναι υπεύθυνη για να τηρούνται αυτά τα μέτρα.

Οι διαγωνιζόμενοι θα πρέπει να είναι όλοι ενήλικοι, να εκπαιδεύονται και η δεξιότητά τους να κρίνεται από ειδικό που θα αποφασίζει ποιοι είναι ικανοί να συμμετάσχουν και ποιοι όχι. Και φυσικά, ούτε για αστείο να μην ξαναπληρώσει ούτε ένα ευρώ ο Καλαματιανός πολίτης για αυτή την ιστορία.

Όλα αυτά τα στοιχειώδη θα είχαν γίνει από χρόνια, αν ήμασταν κανονικό κράτος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι πιο κοντά είμαστε στο να θεωρούμαστε μια από τις πιο ελαφριές χώρες του κόσμου, παρά στο πρώτο !




Νηστίσιμα λαδοπαξίμαδα και λαδοκούλουρα

Το Πάσχα πλησίασε ! δεν έμειναν παρά μερικές ημέρες για να έλθει η Μεγάλη εβδομάδα…

Τις παλαιότερες εποχές οι νοικοκυρές στη Μάνη, είχαν ξεκινήσει τις προετοιμασίες τους και τη Μεγάλη Πέμπτη ξεκινούσαν να φτιάξουν τα λαδοπαξίμαδα και τα λαδοκούλουρα που ήταν παραδοσιακά και Πασχαλινά, δηλαδή νηστίσιμα. Πως όμως οι Μανιάτισες νοικοκυρές έφτιαχναν αυτές τις λιχουδιές για μικρούς και μεγάλους ;

Ας δούμε λοιπόν τη συνταγή, τα υλικά και την παρασκευή αυτών των αρτοποιημάτων και εσείς δεν έχετε, παρά να τα φτιάξετε όπως εκείνες οι νοικοκυρές, παραδοσιακά και καλά.

Εμείς, σαν  “ΑΙΡΕΤΙΚΑ”, θα σας ευχηθούμε καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα και με παραδοσιακά φαγητά και φυσικά καλή κρεατοφαγία την Κυριακή του Πάσχα !

 

 

 

 

 

 

ΥΛΙΚΑ : 1 κιλό αλεύρι, ¾ της κούπας ελαιόλαδο Μάνης, 1 φακελάκι ξηρή μαγιά ή 100 γρ. προζύμι, 1 κουταλάκι τριμμένο γαρίφαλο, 1 κ.γ. κανέλα, 3 κουταλιές σουσάμι, 1 κουταλάκι αλάτι και χλιαρό νερό.   

 ΕΚΤΕΛΕΣΗ : Σε μια λεκάνη βάζουμε το αλεύρι με το ελαιόλαδο και τα τρίβουμε ανάμεσα στις παλάμες μας. Προσθέτουμε τη μαγιά, το αλάτι και τα μυρωδικά.           

Ανακατεύουμε καλά να ενωθούν τα υλικά και ρίχνουμε το χλιαρό νερό ζυμώνονας μέχρι να κάνομε μια ζύμη μέτρια. Πλάθουμε 3 φραντζόλες τις βάζουμε σε λαδωμένο ταψί, τις χαράζουμε με κοφτερό μαχαίρι σε μικρά παξιμαδάκια, τις σκεπάζουμε να φουσκώσουν και τις ψήνουμε σε μέτριο προθερμασμένο φούρνο για 1 ώρα περίπου.    

Όταν βγάλουμε τις φραντζόλες από το φούρνο, τις αφήνουμε να κρυώσουν και με το χέρι χωρίζουμε τα παξιμάδια, τα οποία ξαναβράζουμε στο φούρνο να στεγνώσουν τελείως. Αν θέλουμε να κάνουμε κουλούρια, ετοιμάζουμε τη ζύμη με τον ίδιο τρόπο και την πλάθουμε στρογγυλά μικρά κουλουράκια, τα αφήνουμε να φουσκώσουν σκεπασμένα με ύφασμα και τα ψήνουμε. Δε χρειάζεται να τα ξαναβάλουμε στο φούρνο σαν τα παξιμάδια.                       

 ΣΗΜ. Τα λαδοκούλουρα ήταν πασχαλινά εδέσματα για τη Μάνη. Τα ετοίμαζαν σε μεγάλες ποσότητες τη Μεγάλη Πέμπτη μαζί με τα κόκκινα αυγά. 




Νέα κατηγορία: Οι δημοσκοπήσεις των “αιρετικών”

Εγκαινιάζουμε σήμερα στο site μας μια νέα κατηγορία που ελπίζουμε να σας προσελκύσει το ενδιαφέρον σας και τη συμμετοχή σας ως αναγνώστες και αυτή είναι οι δημοσκοπήσεις.

Οι δημοσκοπήσεις θα είναι εντελώς ανώνυμες και θα πραγματοποιούνται μέσω του δημοσκοπικού site  crowdsignal.com  ανά τακτά διαστήματα για οποιοδήποτε ζήτημα μπορεί να απασχολεί την κοινή γνώμη, είτε πολιτικό, είτε οτιδήποτε άλλο και αφού ολοκληρωθούν θα ασχολούμαστε αναλυτικά με τα αποτελέσματα που θα λαμβάνουμε και τα στατιστικά τους.

Η πρώτη μας δημοσκόπηση είναι-ακόμα και σήμερα- είναι μόνο για γυναίκες και σχετικά ταμπού και αυτό είναι η σεξουαλική ζωή των Ελληνίδων. Μια σειρά από τολμηρές ερωτήσεις όπου όμως οι αγαπητές αναγνώστριες δεν πρέπει να φοβηθούν να απαντήσεις-καθώς είναι εντελώς ανώνυμες-θα μας βοηθήσουν να εξάγουμε πολύτιμα συμπεράσματα, αναλύοντας τα ευρήματα…

Η δημοσκόπηση είναι παρακάτω: Καλή σας συμμετοχή και ευχαριστούμε για το χρόνο που μας διαθέτετε…

https://george-antonsson.survey.fm/untitled-survey

 

 

 




Πως δημιουργήθηκαν τα δημοτικά τραγούδια ;

Πολλοί-ειδικοί και μη- έχουν ασχοληθεί διαχρονικά με το δημοτικό τραγούδι, αλλά πόσοι γνωρίζουν πως ακριβώς δημιουργήθηκαν αυτά τα τραγούδια και πως διαδόθηκαν, ώστε να φτάσουν οι Έλληνες να τα τραγουδούν και τα χορεύουν ακόμη ;

Δεν ξεχνάμε άλλωστε ότι η δημοτική μουσική είναι στην πραγματικότητα η μοναδική ντόπιας προέλευσης Ελληνική μουσική (χωρίς να λείπουν και από εκεί κάποιες επιρροές από γειτονικούς λαούς), καθώς το λαϊκό τραγούδι έλκει την καταγωγή του από τη Μικρά Ασία και Οθωμανικά μουσικά όργανα και ρυθμούς.

Παραθέτουμε παρακάτω μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδοχή από κείμενο του Δημητρίου Μουγγού που παραπέμπει στους κορυφαίους Έλληνες λαογράφους και τις πηγές τους…

AΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ…

Όπως αναφέρει ο Νικόλαος Πολίτης “τα δημοτικά τραγούδια δεν συνετέθησαν από το λαό ως σύνολο, αλλά από ανώνυμους προικισμένους λαϊκούς ποιητές, οι οποίοι το έπλασαν υπό την επήρεια κάποιας συναισθηματικής φόρτισης και τους έδωσαν δική τους μουσική (αν είχαν και το μουσικό χάρισμα) είτε τα προσάρμοσαν σε κάποια ήδη γνωστή τους μελωδία”

Ο Ν. Πολίτης εξηγεί ότι τα τραγούδια αυτά καθώς διαδίδονταν από στόμα σε στόμα στο λαό επιπλάθονταν σιγά, σιγά, δηλαδή δέχονταν διάφορες μετατρέπονταν και έτσι έπαιρναν την οριστική μορφή τους και γίνονταν κτήμα του λαού.«Ο λαός απεργάζεται την ορiστική μορφή των δημοτικών ασμάτων», τονίζει ο μεγάλος εκείνος θεμελιωτής της λαογραφικής επιστήμης στην Ελλάδα.

(βλ. Νικολάου Γ. Πολίτη, Γνωστοί ποιηταί δημοτικών ασμάτων, Λαογραφία, 5,1915, σελ. 493 και Μιχάλη Μερακλή, Ελληνική Λαογραφία, γ΄τόμος εκδ. Οδησσέας, 1992, σελ. 183) 

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΘΕΩΡΟΥΜΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ

 Ο Δημήτριος Λουκάτος σημειώνει ότι ο αρχηγός στιχουργός των δημοτικών τραγουδιών είναι ένας άγνωστος και ανώνυμος άνθρωπος του λαού. Το τραγούδι, δηλαδή, γεννιόταν με την πρωτοβουλία ενός και, αν γινόταν αρεστό, έπιανε και έμενε. Στη συνέχεια διαδιδόταν από στόμα σε στόμα, δεχόταν διάφορες τροποποιήσεις και διαμορφωνόταν.  

“Ο κάθε ένας το ταίριαζε στον τόπο του και στο γλωσσικό του ιδίωμα. Με τον τρόπο αυτό το αρχικό τραγούδι, δουλεμένο, γινόταν  δημιούργημα όλου του λαού και έτσι προέκυπταν οι διάφορες παραλλαγές του”

(Εισαγωγή στην Ελληνική Λαογραφία, γ΄ έκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, Αθήνα 1985, σελ. 98). 

O Άγις Θέρος αναφερόμενος στη διαδικασία της γένεσης των δημοτικών μας τραγουδιών τονίζει τα εξής χαρακτηριστικά: :Tο τραγούδι το πρωτοπλάθει ο ανώνυμος λαϊκός ποιητής. Ο ποιητής των στίχων πλάθει το τραγούδι του, ποίημα μαζί και σκοπό… δηλαδή ταιριάζει τους στίχους του σε γνωστή μελωδία άλλου τραγουδιού ή πλάθει καινούριο σκοπό”. 

“Απ’ τον πρώτο που «βγαλε το τραγούδ»…το παίρνουν οι τραγουδιστές του χωριού και το ξανατραγουδάνε. Ύστερα το παίζουν στις γιορτές, στους γάμους και στα πανηγύρια οι βιολιτζήδες, οι κλαριτζήδες και οι λαβουτιέρηδες, και έτσι φέρνει το γύρο σε κοντινά ή μακρινά χωριά και σε πολιτείες. “Kάποιος τραγουδιστής ακόμη, μισεύντας απ’ το χωριό για δουλειά του, θα το τραγουδήσει σ’ άλλη περιφέρεια με καμάρι μάλιστα συχνά. Κι ο ξενιτευτής το παίρνει μαζί του στη ξενιτιά….” 

Έτσι ακτινωτά, ας πούμε, κυκλοφορεί και γίνεται στο τέλος τραγούδι όλου του λαού. Έτσι, λοιπόν, το τραγούδι βγαίνοντας απ’ το σπλάχνο του λαού, παιδί του πνευματικό, ξέσπασμα της ψυχής του, με του λαού το στόμα πλάθεται και ξαναπλάθεται και για τούτο μένει ζωντανό πάντα κι απρόσωπο…

  « Έτσι κι όμοια γίνεται κάθε δημιουργία του άφαντου λαϊκού συνθέτη και των άλλων μνημείων του Λαϊκού Λόγου, παραμυθιών, παραδόσεων, αινιγμάτων, παρομοίων κλπ που, από προσωπικά πλάσματα του στοχασμού, με χρόνια και με καιρούς, γίνονται παράδοση για όλους… Αλλά με το ξαναφύτεμα από τόπο σε τόπο, περνώντας πέλαγα και στεριές, το τραγούδι παθαίνει μεταβολές, αυξάνουν ή λιγοστεύουν ή αλλάζουν οι στίχοι του κι έτσι δημιουργούνται οι «παραλλαγές» των τραγουδιών.                                                       

 Ο Περικλής Καλοδίκης στο βιβλίο του «Νεοελληνική Λογοτεχνία», αναφέρει ότι τα δημοτικά τραγούδια δημιουργούνται από το λαό ως εξής: «Άγνωστοι ανώνυμοι ποιητές, προικισμένοι με ποιητικό ταλέντο, φτιάχνουν στίχους για να εκφράσεις τα δικά τους συναισθήματα ή τα αισθήματα που προκλήθηκαν στο περιβάλλον τ τους από διάφορα γεγονότα που συγκίνησαν και τους ίδιους και τους γύρω τους…”         “Τα τραγούδια αυτά ο λαός τα κάνει δικά του, γιατί είναι βγαλμένα μέσα από τη δική του ζωή…Κυκλοφορώντας από στόμα σε στόμα μέσα στο λαό, τα τραγούδια αυτά τελειοποιούνται, πλουτίζονται, αλλάζουν, προσαρμόζονται σε άλλα γεγονότα, καταστάσεις και αισθήματα και μένουν πάντα ζωντανά στο στόμα του λαού».  

 Βέβαια όταν οι λαογράφοι μας υποστηρίζουν ότι τα δημοτικά τραγούδια, όπως και τα άλλα λαογραφικά είδη, έχουν ομαδικό χαρακτήρα δεν εννοούν ότι ο λαός δημιουργεί ομαδικά. Ο Γεώργιος Μέγας διευκρινίζει ότι «τα έργα της τέχνης του λαού είναι ατομικά δημιουργήματα των κατασκευαστών του» (Εισαγωγή εις την Λαογραφίαν, Αθήνα 1972).        

Ο Στίλπων Π. Κυριακίδης παρατηρεί σχετικά : «Ο δημιουργός και εις τον λαϊκόν πολιτισμόν είναι πάντοτε εις. Αλλ’ επειδή αυτός δε διαφέρει διανοητικώς και συναισθηματικώς πολύ από τους άλλους, δημιουργεί δε συμφώνως προς τα κατά παράδοσιν πρότυπα, τα δημιουργήματα αυτού υιοθετούνται αμέσως από το λαό, ο οποίος και τα μεταχειρίζεται εφεξής ως ίδιον κτήμα, καθίστανται δηλαδή ομαδικά, λησμονημένου ταχέως το όνομα  του δημιουργήσαντος»                              

Αν μπορούμε λοιπόν να βγάλουμε ένα συμπέρασμα είναι πως τουλάχιστον την τελική μορφή των δημοτικών τραγουδιών δεν την δημιουργεί ένας συγκεκριμένος ποιητής ή συνθέτης, αλλά η συνεργασία των ανθρώπων του λαού, γι’ αυτό και το διαμορφωμένο κατ’ αυτόν τον τρόπο τραγούδι λέγεται δημοτικό.  

Πηγή : Βιβλίο “ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΙΩΝ” , Δημητρίου Γρηγ. Μουγγού 




Εκμέκ καταϊφι- Ένα εξ’ανατολής γλυκό

Μια λιχουδιά με Τούρκικη προέλευση, αλλά ενταγμένο στην Ελληνική κουλτούρα λόγω των μικρασιατών, είναι το Εκμέκ Καταϊφι. Ας δούμε πως μπορείτε να φτιάξετε αυτό το εξ’ανατολής γλυκό.

Υλικά
500 γρ. έτοιμο καταΐφι
300 γρ. φρέσκο βούτυρο  
Για την κρέμα (patissiere )
500 ml γάλα
4-5 κρόκους αβγών
80 γρ. ζάχαρη
40 γρ. αλεύρι
30 γρ. κορν φλάουερ
1 λοβός βανίλιας
ελάχιστο αλάτι
Για το σιρόπι
300 γρ. ζάχαρη
ml νερό
1 κ.σ. χυμός λεμονιού
1 ξύλο κανέλαςΓια τη διακόσμηση
200 γρ. λευκά αμύγδαλα κομμένα στα δύο κατά μήκος
500 γρ. κρέμα σαντιγί 
Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180ο C. Αφήνουμε το καταΐφι να ξεπαγώσει, το ανοίγουμε ξεφτίζοντας με τα δάχτυλα και το απλώνουμε σε βουτυρωμένο ταψί. Το ψήνουμε μέχρι να ροδίσει. Το αφήνουμε να κρυώσει. Φτιάχνουμε την κρέμα Ανακατεύουμε σε μπολ το αλεύρι με το κορν φλάουρ και ελάχιστο αλάτι. Σ’ ένα μέτριο κατσαρολάκι βάζουμε το γάλα να ζεσταθεί μαζί με τη βανίλια. Μόλις αρχίσει να τρεμουλιάζει το βγάζουμε από τη φωτιά και το κρατάμε στην άκρη. Χτυπάμε τη ζάχαρη με τους κρόκους πολύ καλά μέχρι να λιώσει τελείως η ζάχαρη. Προσθέτουμε στα αυγά το αλεύρι λίγο -λίγο, χτυπώντας με το σύρμα των αβγών, μέχρι να γίνει μια λεία κρέμα. Την αραιώνουμε με το μισό γάλα, ανακατεύοντας καλά ώσπου να ενωθεί εντελώς με τα υπόλοιπα υλικά. Προσθέτουμε την κρέμα στο κατσαρολάκι με το γάλα και ανακατεύουμε καλά. Βράζουμε νερό σε μια μεγαλύτερη κατσαρόλα, βάζουμε επάνω το κατσαρολάκι (μπεν μαρί) και ανακατεύοντας συνέχει την  αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να πήξει αρκετά. Περνάμε την επιφάνεια μ’ ένα κομματάκι βούτυρο για να μην κάνει κρούστα.  Ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας τη ζάχαρη με το νερό, το ξυλάκι της κανέλας και το χυμό λεμονιού για 10 λεπτά (δεν πρέπει να είναι πολύ πηχτό). Ραντίζουμε με το σιρόπι το ψημένο καταΐφι. Αφήνουμε για ένα τέταρτο και στρώνουμε την κρέμα από πάνω. Το βάζουμε στο ψυγείο να κρυώσει. Ψήνουμε τα αμύγδαλα στο φούρνο μέχρι να στεγνώσουν και να πάρουν ελαφρύ καστανό χρώμα.  
Σκεπάζουμε το καταΐφι με την σαντιγί και κάνουμε γραμμές στην επιφάνεια με ένα πιρούνι. Στολίζουμε με τα αμύγδαλα.

*«Εκμέκ» θα πει στα τούρκικα «ψωμί». Το πραγματικό «εκμέκ» είναι ένα είδος ψωμιού που γίνεται με προζύμι, σιροπιάζεται και στολίζεται συνήθως με καϊμάκι ή παγωτό καϊμάκι. Η λουσάτη συνταγή που δίνουμε παραπάνω είναι η ελληνοποιημένη εκδοχή του και ξεκίνησε από τους Πολίτες και τη Βόρεια Ελλάδα.




Σπετσοφάι με χωριάτικο λουκάνικο

Σπετσοφάι με χωριάτικο λουκάνικο- Ένα χορταστικό παραδοσιακό φαγητό

ΥΛΙΚΑ

4 λουκάνικα χωριάτικα (800γρ.)

5 κσ. ελαιόλαδο

2 πράσινες πιπεριές

2 πιπεριές φλωρίνης

1 μεγάλο κρεμμύδι ή δύο μικρά

1 σκ. σκόρδο ψιλοκομμένη

60γρ. οξύμελο

1 κονσέρβα ντοματάκι κονκασέ ψιλοκομμένο

50γρ. νερό

3 κλωνάρια φρέσκια ρίγανη μόνο τα φύλλα

Αλάτι πιπέρι

200γρ. Φέτα τριμμένη

Χωριάτικο ψωμί φρυγανισμένο προαιρετικά για το σερβίρισμα

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ & ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1)  Κόβουμε τα λουκάνικα σε κάθετες λεπτές φέτες και τα αφήνουμε στην άκρη.

2) Κόβουμε τις πράσινες πιπεριές και τις φλωρίνης σε κάθετες λεπτές φέτες και τις βάζουμε σε ένα μπολ.
3) Κόβουμε το κρεμμύδι σε λεπτές φέτες και το βάζουμε σε ένα άλλο μπολ.
4) Ζεσταίνουμε ένα μεγάλο τηγάνι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και ρίχνουμε 2 κσ ελαιόλαδο.
5) Δίνουμε χρώμα στα λουκάνικά μας ρίχνοντάς τα με δόσεις μέσα στο τηγάνι για να μην πέσει η θερμοκρασία του τηγανιού.
6) Κάθε δόση που ετοιμάζεται την αδειάζουμε σε ένα μπολ προσέχοντας να μην αδειάσουμε το λάδι που έχει μέσα το τηγάνι. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία με τα υπόλοιπα λουκάνικα.
7) Χωρίς να καθαρίσουμε το τηγάνι ρίχνουμε 3 κσ λάδι προσθέτουμε τις πιπεριές και τους δίνουμε χρώμα ανακατεύοντας ανά 2-3 λεπτά. (Δεν ανακατεύουμε συνεχώς).
8) Αφού μαγειρευτούν 5-6 λεπτά ρίχνουμε το κρεμμύδι και το καραμελώνουμε ανακατεύοντας πάλι ανά 2-3 λεπτά.
9) Αφού πάρουν χρώμα, προσθέτουμε και το σκόρδο, ανακατεύουμε καλά και μαγειρεύουμε για άλλα 2 λεπτά.
10) Στη συνέχεια ρίχνουμε τα λουκάνικα στο τηγάνι σβήνουμε το φαγητό με το οξύμελο και με τη ξύλινη κουτάλα ξύνουμε τον πάτο της κατσαρόλας έτσι ώστε να βγάλουμε όλη τη «γεύση που έχει κολλήσει στο τηγάνι».
11) Ρίχνουμε μετά την κονσέρβα ντομάτας, το νερό και τα φύλλα ρίγανης, αλάτι και πιπέρι.
12) Δίνουμε μια βράση στο φαγητό, χαμηλώνουμε στο μέτριο και μαγειρεύουμε για 5-6 λεπτά. Ανάλογα με τον τύπο του λουκάνικου εξαρτάται η ώρα  μαγειρέματος.
13) Μόλις ετοιμαστεί, προαιρετικά σερβίρουμε πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί, τρίβουμε φέτα και ρίχνουμε λίγα φύλλα φρέσκιας ρίγανης
ΠΗΓΗ: www.giorgostsoulis.com




Γιατί τρώμε μπακαλιάρο στις 25 Μαρτίου ;

Η παράδοση θέλει την 25η Μαρτίου να τρώμε μπακαλιάρο και μάλιστα με σκορδαλιά. Γνωρίζετε όμως πώς προέκυψε αυτή η συνήθεια και πώς μπορούμε και να διώξουμε τη μυρωδιά του σκόρδου;

Μέσα στη νηστεία της μεγάλης Σαρακοστής η Εκκλησία μας επιτρέπει δύο εξαιρέσεις κατά τις οποίες μπορούμε να φάμε ψάρι. Στις 25 Μαρτίου που γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Η επιλογή του παστού μπακαλιάρου έγινε γιατί όσοι ζούσαν κοντά στη θάλασσα μπορούσαν να τρώνε φρέσκα ψάρια, αλλά όσοι ζούσαν σε απομακρυσμένα χωριά είχαν πρόβλημα γιατί δεν υπήρχαν ψυγεία. O μπακαλιάρος λοιπόν, εκείνα τα χρόνια, ήταν ιδανικός, γιατί ήταν φθηνό ψάρι και μπορούσε να διατηρηθεί για μεγάλο διάστημα όταν γινόταν παστός και έτσι επικράτησε !

Στην Ελλάδα η δημοφιλέστερη συνταγή είναι μπακαλιάρος με σκορδαλιά και αυτό γιατί το σκόρδο είναι μέρος της Ελληνικής γαστρονομίας, η σκορδαλιά παραδοσιακή, και ταιριάζουν γευστικά πάρα πολύ !

Πώς φεύγει όμως η δυσάρεστη μυρωδιά του σκόρδου ; Aν τελικά επιλέξετε να φάτε σκορδαλιά, άλλα θέλετε να διώξετε τη μυρωδιά του από το στόμα σας, υπάρχει τρόπος !

* Μπορείτε να μασήσετε φυλλαράκια φρέσκου μαϊντανού, ή να φάτε λίγο ελληνικό καφέ ωμό.

* Ένα καρφάκι γαρύφαλλο που θα κρατήσετε στο στόμα σας είναι μια πολύ καλή λύση.

* Τα φύλλα του φασκόμηλου έχουν καλά αποτελέσματα, επίσης και το μήλο βοηθάει πάρα πολύ.




Αφροέλληνες: Η πιο άγνωστη μειονότητα στη χώρα μας ! (photos, video)

Άραγε πόσοι συμπατριώτες μας (ειδικά εκτός Θράκης) γνωρίζουν τους αφροέλληνες ; Φαντάζομαι ελάχιστοι, αφού  οι αναφορές ακόμα και στο ίντερνετ είναι ακόμα και σήμερα λίγες !

Είναι πάντως υπαρκτοί ως γλωσσοπολιτιστική μειονότητα (μιας που οι ίδιοι δηλώνουν Έλληνες στην εθνικότητα) και φαίνεται να ζουν ακόμα αποκλειστικά στο νομό Ξάνθης και κυρίως στο χωριό Άβατο ! Δυστυχώς όμως οι επιμιξίες απειλούν να εξαφανίσουν αυτή την πολύ μικρή μειονότητα και τα ιδιαίτερα ανθρωπολογικά  γλωσσοπολιτιστικά χαρακτηριστικά της.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά μερικά δημοσιεύματα στο ίντερνετ για να μάθουμε για αυτούς τους αγνώστους Έλληνες όσο περισσότερα γίνεται. Οι πηγές μας είναι τα site   www.documentonews.gr ,   www.protothema.gr,  www.eirinika.gr 

Πώς βρέθηκαν στην Ελλάδα; – Σε ποια χωριά ζουν; – Τι λένε οι ίδιοι για την καταγωγή και τις συνθήκες διαβίωσής τους;

Τα τελευταία ειδικά χρόνια, τουλάχιστον στις μεγάλες ελληνικές πόλεις, συναντάμε μαύρους, προερχόμενους σχεδόν αποκλειστικά από την Αφρική. Πρόκειται για οικονομικούς, ως επί το πλείστον, μετανάστες.
Κάποιοι από αυτούς έχουν ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση εκείνη των αδελφών Αντετοκούνμπο.

Υπάρχουν βέβαια και μαύροι (η χρήση της λέξης «μαύρος» γίνεται αποκλειστικά για προσδιορισμό του χρώματος και δεν έχει κανένα ρατσιστικό χαρακτηριστικό) Έλληνες και μαύρες Ελληνίδες, παιδιά μεικτών γάμων μεταξύ Ελλήνων – Ελληνίδων με μαύρες – μαύρους. Όπως ο παλιός διεθνής μπασκετμπολίστας Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.

Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι υπάρχουν και Αφροέλληνες, (κατά το Αφροαμερικανοί), με μαύρο χρώμα δέρματος, οι οποίοι ζουν για αιώνες στη Θράκη; Ας δούμε όμως περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς.
Πού ζουν οι Αφροέλληνες;

Οι Αφροέλληνες, χίλιοι περίπου στον αριθμό σήμερα, ζουν σε μερικά χωριά του νομού Ξάνθης. Συγκεκριμένα, «κεφαλοχώρι» τους είναι το Άβατο, ενώ έχουν έντονη παρουσία στα χωριά Παλαιό Κατράμιο, Εύλαλο, Δέκαρχο, Κρεμαστή και Παλαιό Εράσμιο.

Είναι γεννημένοι στην Ελλάδα, Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα που μιλούν ελληνικά με θρακιώτικη προφορά και μάλιστα δυσανασχετούν όταν τους ρωτούν για το αν είναι Έλληνες…

Πώς βρέθηκαν στη Θράκη οι Αφροέλληνες;

Με τους «μαύρους Έλληνες», δεν έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα οι επιστήμονες. Εξαίρεση αποτελεί ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Νικόλαος Ξηροτύρης, ιδρυτής του Εργαστηρίου Ανθρωπολογίας στο Δ.Π.Θ. (1992).

Σε συνέντευξή του στον Βαγγέλη Μπότσαρη και την εφημερίδα «Έθνος», ανέφερε τα εξής:

«Είναι γνωστό πως στη Θράκη έφτασαν αφρικανικά φύλα στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Μεταφέρθηκαν εκεί από Αιγύπτιους σουλτάνους που ήθελαν εργάτες, δουλοπάροικους για τα χωράφια τους. Όπως ο Μοχάμετ Άλι (Πασάς της Αιγύπτου γεννημένος στην Καβάλα και πατέρας του Ιμπραήμ), στον οποίο ανήκαν περιοχές όπως η Καβάλα και η Ξάνθη, έφερνε Αφρικανούς, κυρίως από το Σουδάν που ήταν τότε αποικία της Αιγύπτου” Αυτή φαίνεται ότι είναι και η επικρατέστερη εκδοχή….

Κάποιοι πιστεύουν ότι οι μακρινοί πρόγονοι των Αφροελλήνων, ήρθαν στη Θράκη από τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής και αγοράστηκαν ως… μπράβοι από τους ντόπιους Οθωμανούς αξιωματούχους. Η εκδοχή ότι οι «μαύροι Έλληνες» είναι απόγονοι Αφρικανών που έφεραν στην Ελλάδα οι Σύμμαχοι κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επίσης δεν φαίνεται πιθανή.

Η ζωή των Αφροελλήνων στα χωριά της Ξάνθης

Όπως αναφέραμε, οι Αφροέλληνες είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα και ζουν στα χωριά της Ξάνθης όπου ζουν, υπάρχουν αρκετά τζαμιά και τα παιδιά τους φοιτούν σε μειονοτικά σχολεία, μαζί με τους υπόλοιπους Μουσουλμάνους της περιοχής. 

Ζουν πάντως αρμονικά με τους Χριστιανούς Έλληνες της περιοχής και έχουν τα δικά τους έθιμα.Τεχνίτες και αγρότες οι περισσότεροι, δεν αντιμετωπίζουν φυλετικά προβλήματα ενώ οι άντρες δηλώνουν με υπερηφάνεια ότι υπηρέτησαν στον Ελληνικό Στρατό.

Οι πρώτοι μεικτοί  γάμοι φέρεται να έγιναν το 1945 με γυναίκες από το Κίρτζαλι της Βουλγαρίας και από τότε πλήθυναν σε σημείο που σήμερα έχουν μείνει πολλοί λίγοι.

Όταν έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, θα έπρεπε ή να φύγουν ή να μείνουν στην Ελλάδα. Το γεγονός ότι δεν πήγαν στην Τουρκία, ούτε οπουδήποτε αλλού δείχνει πολλά για την Ελληνική συνείδησή τους… 

Το Documento βρέθηκε στα δύο χωριά στο Δέλτα του Νέστου όπου ζουν εδώ και σχεδόν 250 χρόνια οικογένειες αφρικανικής καταγωγής

Είναι πληθυσμός αφρικανικής καταγωγής που δεν έχει προκύψει από πρόσφατες μεταναστεύσεις αλλά έχει παλαιότερη παρουσία στην περιοχή.
Τα χαρακτηριστικά των περισσοτέρων όμως έχουν αλλοιωθεί από τις επιμειξίες και τη συμβίωση με άλλους πληθυσμούς της Θράκης εδώ και περίπου 250 χρόνια. Οι Αφροέλληνες είναι Έλληνες πολίτες και αποτελούν μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός τους. Οι περίπου 50-100 οικογένειες, τα περισσότερα μέλη των οποίων έχουν καθαρά αφρικανικά χαρακτηριστικά, ζουν σε δύο χωριά στην κοιλάδα του Νέστου, στο Παλιό Εράσμιο και το Άβατο.

«Αν θέλετε να πάτε στους μαύρους θα πάρετε τον επόμενο δρόμο και θα προχωρήσετε καμιά πεντακοσαριά μέτρα» μου λέει κάτοικος του Αβατου που με βλέπει να φωτογραφίζω τη ζωγραφιά με τα δύο παιδικά πρόσωπα, ένα λευκό και ένα μαύρο, στον τοίχο του παιδικού σταθμού που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού. Στο τέλος των 500 μέτρων υπάρχει μια μεγάλη πλατεία, όπου δεσπόζει το κτίριο του σχολείου και η επιγραφή με γράμματα που δεν μπορώ να διαβάσω. Σπίτια χαμηλά, αγροτικά, ελάχιστοι άνθρωποι στον δρόμο. Ρωτάω κάποιον που σκουπίζει έξω από το πέτρινο περίπτερο. «Στο καφενείο· από κει θα περάσουν σιγά σιγά όλοι».

Ο τρόπος με τον οποίο με υποδέχτηκαν εξαφάνισε τις όποιες επιφυλάξεις είχα. Η συζήτηση άρχισε εύκολα. «Ο Σπάρτακος ήταν ένας από μας» μου λέει ο Ολγκιούν (φωτογραφία κάτω) και με σοκάρει. Ο Σπάρτακος ήταν από τη Θράκη αλλά ήταν λευκός. Ο Ολγκιούν ξέρει ότι και ο ίδιος όπως και οι συγχωριανοί του είναι μακρινοί απόγονοι Αφρικανών σκλάβων κι έτσι αναγνωρίζει στον Θρακιώτη Σπάρτακο έναν εμβληματικό πρόγονο. Ίσως βέβαια και να έχει μπερδευτεί λίγο από το ειδώλιο που έχει δει στο μουσείο των Αβδήρων το οποίο αναπαριστά έναν μαύρο πολεμιστή. Οι αρχαιολόγοι το χρονολογούν στον 5ο π.Χ. αιώνα και θεωρούν ότι βρέθηκε στην περιοχή από την εκστρατεία του Ξέρξη, στον στρατό του οποίου υπήρχαν Αιθίοπες στρατιώτες και σκλάβοι…

Γενικά, πάντως, επικρατεί σύγχυση αναφορικά με την καταγωγή τους. Δεν έχουν εθνολογική σχέση με τους μουσουλμάνους της Κομοτηνής ή τους Πομάκους της Ξάνθης και το λένε και οι ίδιοι. Οι διαφορές στον τρόπο ζωής τους είναι σαφείς.

Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Λωζάνης ο πληθυσμός τους εμπλουτίστηκε με άλλους που ζούσαν στις γύρω περιοχές, οι οποίοι επέλεξαν να μη μεταφερθούν στην Τουρκία αλλά να παραμείνουν σε χωριά ανατολικά της Χρυσούπολης, όπως επέτρεπε η συμφωνία. Εγκαταστάθηκαν στις παρυφές της κοιλάδας του Νέστου για να βρουν γη και να τη μοιραστούν με Έλληνες επίσης εκτοπισμένους από τα εδάφη της Μικράς Ασίας.

«Με την περιοχή ασχολείται ο υπουργός Εξωτερικών, γιατί να είναι έτσι;» λέει με παράπονο ο Ολγκιούν. Είχε παντρευτεί μια Μολδαβή αλλά δεν τη δέχτηκαν στο σπίτι του και η κοπέλα γύρισε στην πατρίδα της. Ούτε το σχολείο τελείωσε: «Ο δάσκαλος με έλεγε Τούρκο, δεν είμαι Τούρκος. Τα τουρκικά τα μιλάμε όλοι. Έλληνας είμαι και Έλληνας νιώθω και είμαι ακτιβιστής, δεν μου πάει πολύ η θρησκεία».

Ο Εμίν θυμάται τον παππού του που ζούσε στο χωριό. Ο ίδιος είναι παντρεμένος με χριστιανή, μου ανέφερε και το ελληνικό επίθετό της. Τη γνώρισε όταν σπούδαζε στην Ξάνθη· κλέφτηκαν. Τα τρία παιδιά τους είναι λευκά με «μαύρα χαρακτηριστικά» είπε γελώντας. «Πολλά παιδιά είναι έτσι, τα χαρακτηριστικά χάνονται και εμφανίζονται πάλι, βλέπεις λευκή γιαγιά με μαύρο εγγόνι». Παρ’ όλη την απόσταση στέλνει τα παιδιά του σε ελληνικό σχολείο στην Ξάνθη. «Εκεί μαθαίνουν καλύτερα γράμματα, τα προσέχουν».

«Είμαστε ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που δεν έχει καταγραφεί» μου είπε φεύγοντας ο Εμίν. Η κουβέντα κράτησε πολύ με άλλους που έμπαιναν κι έβγαιναν στο καφενείο: Τον μικρό Σαμπρί που θέλει να πάει να ζήσει στην Τουρκιά διότι εκεί «έχει πιο πολλά παιδάκια σαν εμένα» και την 17χρονη αδελφή του που λέει ότι είναι Ελληνίδα μουσουλμάνα αλλά δεν θα φορέσει ποτέ μαντίλα. Τον Ιγμάν που περιγράφει τις πλάκες που κάνουν σε τουριστικά γραφεία τα οποία οργανώνουν εκδρομές «για να δουν οι τουρίστες τούς μαύρους»! Αυτός οργανώνει τους κατοίκους του χωριού και εξαφανίζονται. «Οι τουρίστες ζητούν πίσω τα λεφτά τους και κάποτε θα σταματήσει αυτό το πράγμα».

Το χρώμα του δέρματος του καθενός δεν έχει σημασία, ούτε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Άλλωστε ο αδελφός ή ο πατέρας του μπορεί να μην του μοιάζει σε τίποτα. Μόνο ο Ολγκιούν επιμένει: «Θα βάλω υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές, θα είμαι ο πρώτος μαύρος δήμαρχος στην Ελλάδα». Και μου υπενθυμίζει συνεχώς: «Να μην ξεχάσετε ότι εδώ δεν έρχονται εφημερίδες. Όταν το δημοσιεύσεις να μου στείλεις πολλές για να έχω να τις δείχνω. Θα κάνω το άρθρο κορνίζα και θα το πάω σε αυτούς κάτω, στον Πολιτιστικό Σύλλογο».

Παρακάτω στο link υπάρχει και βιντεάκι από ένα από τα ελάχιστα αφιερώματα που έχουν γίνει σε αυτούς τους ανθρώπους στην Ελληνικη΄τηλεόραση σε εκπομπή του Μάνεση στο Alpha.

https://www.facebook.com/watch/?v=945042892373617